ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੜਗੁੜ, ਆਖ਼ਰ ਰੋ ਕੌਣ ਰਿਹਾ ਹੈ
Didi ਕੁਝ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ “ਗੁੜਗੁੜ” ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ Didi ਛੋਲੇ ਜਿੱਡੀ ਨਿੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ Ppuri ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਢਿੱਡ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਭੁਲੱਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦੀ ਹੈ।
ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮਿਹਦੇ ਤੇ ਆਂਦਰਾਂ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸੁਰਾਗ਼ ਦੇ ਮਗਰ ਤੁਰੀਏ ਤਾਂ ਉਸ ਗੁੜਗੁੜ ਦਾ ਭੇਤ ਹੱਥ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁੜਗੁੜ, ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਕਿੱਥੋਂ ਰਹੀ ਹੈ?
ਗੁੜਗੁੜ—
ਮੂੰਹ ਚਲਾ ਕੇ ਕੁਝ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤਿਓਂ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਝਾਕਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ?
ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ, ਗੁੜਗੁੜ। ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਧਰਿਆ ਤਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਓਥੋਂ ਹੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੇਰੇ ਢਿੱਡ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਝ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੁਖਦਾ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਹੁਣੇ ਖਾਧੀ ਚੀਜ਼ ਅੰਦਰ ਰੁੜ੍ਹਦੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਫਿਰ ਰਹੀ?
ਤਾਂਘ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੈਥੋਂ ਰਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਸੋ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਲੱਭਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਛੋਲੇ ਜਿੱਡੀ ਨਿੱਕੀ ਹੋ ਕੇ, ਢਿੱਡ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਭੁਲੱਈਆਂ ਵਿੱਚ
WAGZAK JUMP ਵਿੱਚ “ਢਿੱਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸੈਰ” ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖੀ।
ਬੂਟਿਆਂ ਦਾ ਮਾਹਰ Ppuri ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮਿਲਿਆ। “ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਨਿੱਕੀ ਖੋਜਣ ਵਾਲੀਏ! ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਛੋਲੇ ਜਿੱਡੇ ਨਿੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਢਿੱਡ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਭੁਲੱਈਆਂ ਗਾਹੁਣੀ ਹੈ।”
ਛੋਲਾ? ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੱਚੀਂ ਸੁੰਗੜਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਸਭ ਘੁੰਮ ਗਿਆ—
ਹੋਸ਼ ਆਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ, ਤਿਲ੍ਹਕਣੀ ਜਿਹੀ ਢਲਾਣ ਦੇ ਬੂਹੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।
“Ppuri, ਮੇਰੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੁੜਗੁੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਜਾਣਨ ਆਈ ਹਾਂ।”
Ppuri ਬੱਸ ਮੁਸਕਰਾ ਪਿਆ। “ਤਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀਏ। ਖਾਣੇ ਦਾ ਰਾਹ ਹੀ ਤਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।”
ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਮਗਰ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਜਾਸੂਸੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ।
ਸੁਰਾਗ਼ ਪਹਿਲਾ — ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਬਰੀਕ ਕਰਨਾ ਤੇ ਨਰਮ ਕਰਨਾ
ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਬੇਹੱਦ ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਕੜ-ਕੜ ਕਰ ਕੇ ਭੰਨ ਰਹੇ ਸਨ।
“ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹਾਜ਼ਮਾ ਇਹੀ ਹੈ — ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕਰਨਾ।” Ppuri ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਜੀਭ ਵੀ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਰੋੜ੍ਹ ਕੇ ਲਾਰ ਨਾਲ ਰਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਲਾਰ ਲੱਗਦਿਆਂ ਹੀ ਸਖ਼ਤ ਖਾਣਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨਰਮ ਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
“ਇੰਝ ਨਰਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਤਿਲ੍ਹਕਣੀ ਉੱਤੋਂ ਸੌਖਾ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਸਕਦਾ ਹੈ।” Ppuri ਦੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਬੱਸ ਚੱਬਣ ਦੀ ਕੜ-ਕੜ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੜਗੁੜ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ। ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣਾ।
ਸੁਰਾਗ਼ ਦੂਜਾ — ਤਿਲ੍ਹਕਣੀ ਵਰਗੀ ਨਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂੰ
ਗਟਕ। ਖਾਣਾ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰੁੜ੍ਹ ਗਏ।
ਭੀੜੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਨਾਲੀ ਤਿਲ੍ਹਕਣੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਤੁਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਖਾਣੇ ਵਾਲੀ ਨਾਲੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ।
ਇਹ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਿਹਦੇ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਹੈ।
“ਓਏ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ!” ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੂੰ ਕਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਸਰਕ ਗਈ।
ਨਾਲੀ ਹਿਲੋਰੇ ਖਾ-ਖਾ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਧੱਕਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿੰਨੀ ਅਨੋਖੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਉਸ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਕਮਰਾ ਜਿਹਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। Ppuri ਨੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਮਿਹਦੇ ਕੋਲ ਲਗਭਗ ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਗਏ!”
ਸੁਰਾਗ਼ ਤੀਜਾ — ਮਿਹਦਾ ਵਲ਼ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਪੂਛ ਹੱਥ ਆ ਗਈ
ਮਿਹਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜੇ ਤਾਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਟਾਂ ਹੀ ਵੱਟਾਂ ਸਨ।
“ਆਹ ਕੰਧ ਤਾਂ ਵੇਖ, ਕਿੰਨੀ ਵਲ਼-ਵਲ਼ ਵਾਲੀ ਹੈ!” ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਤਾਂ Ppuri ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ।
“ਖਾਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੱਟਾਂ ਸਮੇਟ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖਾਣਾ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ। ਫਿਰ ਇਹ ਵੀਹ ਗੁਣਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।”
ਸੱਚੀਂ ਖਾਣਾ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਵੱਟਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕਮਰਾ ਝੱਟ ਚੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਿਹਦਾ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਆਕਾਰ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਹਿਲੋਰਾ, ਤੇ ਛੱਤ ਵੀ ਹਿਲੋਰੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮਿਹਦਾ ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਲ਼-ਵਲ਼ ਖਾ ਕੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
“ਓਏ, Ppuri! ਮਿਹਦਾ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ!”
Ppuri ਖਿੜਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਿਆ। “ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਮਿਹਦੇ ਦੀ ਕਸਰਤ ਹੈ। ਮਿਹਦਾ ਵਲ਼ ਖਾ-ਖਾ ਕੇ ਹਿੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।”
ਕੰਧ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੰਮਿਆ ਮਿਹਦੇ ਦਾ ਰਸ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਰਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਰਸ ਖਾਣੇ ਵਿਚਲੇ ਮਾੜੇ ਕੀਟਾਣੂ ਵੀ ਮੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਾਜ਼ਮੇ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਓਸੇ ਪਲ, ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓਂ ਗੁੜਗੁੜ— ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਪਈ।
ਹਾਂ, ਇਹੀ ਤਾਂ ਹੈ! ਹੁਣੇ ਮੇਰੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਓਹੀ ਆਵਾਜ਼!
ਮਿਹਦਾ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵਲ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਤੋਂ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਬਣਦੀ ਸੀ। ਆਖ਼ਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਆ ਹੀ ਗਿਆ!
ਆਵਾਜ਼ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਮੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਨਿੱਕੀ ਆਂਦਰ
ਮਿਹਦੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਲੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਮਗਰ-ਮਗਰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਗਲੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਗਏ।
ਪਰ ਇਸ ਰਾਹ ਦਾ ਤਾਂ ਸਿਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
“Ppuri, ਇਹ ਆਖ਼ਰ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਲੰਮੀ ਹੈ?” ਵਲ਼ ਖਾਂਦੀ ਨਾਲੀ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
“ਇਹ ਨਿੱਕੀ ਆਂਦਰ ਹੈ। ਸਿੱਧੀ ਕਰ ਕੇ ਮਿਣੀਏ ਤਾਂ ਬੰਦੇ ਦੇ ਕੱਦ ਨਾਲੋਂ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।” ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਨਿੱਕੀ ਆਂਦਰ ਵੀ ਮਿਹਦੇ ਵਾਂਗ ਵਲ਼ ਖਾ-ਖਾ ਕੇ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਗੁੜਗੁੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਫੇਰ ਆ ਗਈ!
ਯਾਨੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਇੱਕੋ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਿਹਦਾ ਵੀ, ਆਂਦਰਾਂ ਵੀ — ਸਾਰੇ ਰਲ ਕੇ ਕਸਰਤ ਕਰਦਿਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ।
“ਇੰਝ ਹਿੱਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਖਾਣਾ ਤੇ ਹਾਜ਼ਮੇ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਿਲਦੇ ਨੇ। ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖਾਣਾ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।” Ppuri ਨੇ ਜੋੜਿਆ।
ਇੱਥੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਰੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਤੱਤ ਚੂਸ-ਚੂਸ ਕੇ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਪਿੱਤਾ ਤੇ ਲਬਲਬਾ ਵੀ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਮੇ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਵਟਾਉਂਦੇ ਨੇ, ਸੋ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਟੀਮ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਨੇ।
ਆਖ਼ਰੀ ਕਮਰਾ — ਵੱਡੀ ਆਂਦਰ, ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਸਿਰਾ
ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਤੱਤ ਸਾਰੇ ਚੂਸ ਲਏ ਗਏ, ਤੇ ਬਚਿਆ-ਖੁਚਿਆ ਆਖ਼ਰੀ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
“ਇਹ ਵੱਡੀ ਆਂਦਰ ਹੈ। ਨਿੱਕੀ ਆਂਦਰ ਨਾਲੋਂ ਲੰਬਾਈ ਘੱਟ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਟਾਈ ਦੁੱਗਣੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਲਈ ਇਹਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਂਦਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ।” Ppuri ਨੇ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
“ਪਰ ਇੱਥੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਫਿਰ ਕੀ ਬਣਦਾ ਹੈ?” ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ Ppuri ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾ ਪਿਆ।
“ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਬਚਿਆ-ਖੁਚਿਆ ਅੱਧਾ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਟੱਟੀ ਬਣ ਕੇ ਸਰੀਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।”
“ਛੀ, ਗੰਦਾ!” ਮੈਥੋਂ ਆਪੇ ਹੀ ਨੱਕ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ Ppuri ਨੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਨਾਂਹ ਕੀਤੀ।
“ਗੰਦਾ ਕਾਹਦਾ~ ਬਾਹਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲੇ ਤਾਂ ਹੀ ਹਾਜ਼ਮਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਤਾਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਸੁਆਦ ਰੋਟੀ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ!”
ਸੁਣ ਕੇ ਗੱਲ ਠੀਕ ਲੱਗੀ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੱਟੀ ਜਾਣਾ ਵੀ ਹਾਜ਼ਮੇ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਤੁਰਿਆ ਖਾਣਾ ਇੰਨੀ ਲੰਮੀ ਭੁੱਲ-ਭੁਲੱਈਆਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ।
ਫੇਰ ਸੁਣੀ, ਇਸ ਵਾਰ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ
ਸੈਰ ਮੁਕਾ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਈ।
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਰਤਾ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਮਿਹਦੇ ਤੇ ਆਂਦਰਾਂ ਦੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ!
ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੜਗੁੜ— ਬਿਲਕੁਲ ਓਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਗਈ।
ਸਹੇਲੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ “ਓ, ਓਹ… ਮੇਰੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ” ਕਹਿੰਦੀ ਘਬਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਹਦੇ ਢਿੱਡ ਨਾਲ ਕੰਨ ਲਾ ਲਿਆ। ਮਿਹਦੇ ਤੇ ਆਂਦਰਾਂ ਦੇ ਵਲ਼ ਖਾਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਇਹ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ! ਇਹ ਤਾਂ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਢਿੱਡ ਵੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਸਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਹੇਲੀ ਹੇਹੇ ਕਰ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ।
ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੋਟੀ ਖਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਢਿੱਡ ਨਾਲ ਕੰਨ ਲਾਈਏ ਤਾਂ ਗੁੜਗੁੜ ਸੁਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਢਿੱਡ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਖਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ
ਹੁਣ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਆਦਤ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਬ ਕੇ ਖਾਣਾ।
ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਰੀਕ ਕਰ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਢਿੱਡ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਾਜ਼ਮਾ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਣੀ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਵੀ ਰਲਾ-ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਢਿੱਡ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਤਿਲ੍ਹਕਣੀ ਵਾਂਗ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖਾਣਾ ਸੂੰ ਕਰ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅੱਜ ਰਾਤ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੱਥ ਧਰ ਕੇ ਵੇਖੋਗੇ? ਗੁੜਗੁੜ ਸੁਣੇ ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਆਖ ਦਿਓ।
“ਅੱਜ ਵੀ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਸੌਂ ਜਾਓ ਹੁਣ!” ਕਹਿ ਕੇ। ਹੋ ਹੋ।
▶ WAGZAK JUMP ਦੀ ਅਸਲ AR ਸਕਰੀਨ
Didi ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ AR ਵਿੱਚ ਆਪ ਵੇਖੋ
← ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਸਰਕਾ ਕੇ ਵੇਖੋ
ਛੋਲੇ ਜਿੱਡੇ ਨਿੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਢਿੱਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਵੇਖੋਗੇ?
WAGZAK JUMP — ਛਾਲ ਮਾਰੋ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ
ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ
Q. ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ‘ਗੁੜਗੁੜ’ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਮਿਹਦਾ ਤੇ ਆਂਦਰਾਂ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਹਾਜ਼ਮੇ ਵਾਲੇ ਰਸ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਲਾਉਣ ਲਈ ਵਲ਼ ਖਾ-ਖਾ ਕੇ ਹਿੱਲਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਓਦੋਂ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ‘ਗੁੜਗੁੜ’ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਬੀਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਤੰਦਰੁਸਤ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਜ਼ਮੇ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ। ਢਿੱਡ ਨਾਲ ਕੰਨ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਫ਼ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
Q. ਖਾਣਾ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਰੀਰੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਲੰਘਦਾ ਹੈ?
ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਰੀਕ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਲਾਰ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਨਰਮ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ, ਲੰਮੀ ਨਾਲੀ — ਯਾਨੀ ਖਾਣੇ ਵਾਲੀ ਨਾਲੀ — ਰਾਹੀਂ ਮਿਹਦੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਹਦੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਿਹਦੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਹੋਰ ਬਰੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਕੱਦ ਨਾਲੋਂ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ ਨਿੱਕੀ ਆਂਦਰ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਤੱਤ ਚੂਸ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ-ਖੁਚਿਆ ਅੱਧਾ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹਾਜ਼ਮਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਰਤੀਬ ਇਹ ਹੈ — ਮੂੰਹ, ਖਾਣੇ ਵਾਲੀ ਨਾਲੀ, ਮਿਹਦਾ, ਨਿੱਕੀ ਆਂਦਰ, ਵੱਡੀ ਆਂਦਰ।
Q. ਹਾਜ਼ਮਾ ਵਧੀਆ ਰਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਬ ਲਈਏ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਰੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿਹਦੇ ਤੇ ਆਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਓ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਰਲਾ-ਮਿਲਾ ਕੇ ਖਾਓ ਤਾਂ ਢਿੱਡ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖਾਣਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 4-12 ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਬਾਰੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਫਿਰ ਕੋਈ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਪਾਠ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂਗੀ। ਤੁਹਾਡੀ Didi।