Πέταξα ακολουθώντας τον άγριο κύκνο Goni μέχρι το νησί στις εκβολές του ποταμού
Η Didi πετά μαζί με τον άγριο κύκνο Goni, που ξεκινά για να ξεχειμωνιάσει σε ένα πιο ζεστό μέρος.
Στον υγρότοπο του Eulsukdo, εκεί που ο ποταμός συναντά τη θάλασσα, βλέπει ήσυχα ποιος ζει εκεί και τι κάνουν οι άνθρωποι για όλους αυτούς τους φίλους.
Στο τέλος αποχαιρετά τα πλάσματα του υδροβιότοπου — είναι το ημερολόγιο παρατήρησης της Didi από το ταξίδι με τα αποδημητικά πουλιά.
Πριν κρυώσει κι άλλο — ξεκινάμε!
Στο χιόνι ένα μεγάλο πουλί χτύπησε δυνατά τα φτερά του — και εγώ ανέβηκα στον αέρα αμέσως δίπλα του.
Κάτω από τα πόδια μου, όλα είναι κατάλευκα από το χιόνι. Ένα κρύο τέτοιο που, αν απλά φυσήξεις τον ανάσα σου, σου φαίνεται πως θα παγώσει επιτόπου στον αέρα.
„Γεια σου! Είμαι ο Goni. Ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας των άγριων κύκνων." Το πουλί δίπλα μου χαιρετάει ζωηρά.
Πέρσι ο μπαμπάς του Goni βγήκε στη σύνταξη, και φέτος για πρώτη φορά ο Goni οδηγεί την οικογένεια στο χειμερινό ταξίδι — είναι ο νέος αρχηγός. Πρώτη φορά αρχηγός σμήνους! Φαίνονταν να ορθώνονται οι ώμοι του από την περηφάνια.
„Εδώ στην τούνδρα κάνει πολύ κρύο, δεν αντέχουμε όλο το χειμώνα. Θα πάμε στο ζεστό Eulsukdo. Άχχχ, πριν κρυώσει κι άλλο — γρήγορα, πάμε!" Μόλις το είπε ο Goni, τα χτυπήματα των φτερών έγιναν ακόμα πιο γρήγορα.
Σήμερα έχω χωθεί κρυφά σε αυτό το χειμερινό ταξίδι. Αν ακολουθήσω τον Goni, θα δω εκείνο το νησί που λένε ότι βρίσκεται πέρα μακριά, εκεί όπου τελειώνει ο ποταμός.
Στο δρόμο του ουρανού συναντήσαμε μια οικογένεια πρασινοκέφαλων παπιών
Όταν ανέβηκα πάνω από τα σύννεφα, ο ουρανός ήταν γεμάτος πουλιά.
Όχι μόνο άγριοι κύκνοι. Πουλιά που ούτε καν ξέρω τα ονόματά τους πετούν σε σειρές — όλα χτυπούν επιμελώς τα φτερά τους προς την ίδια κατεύθυνση.
„Κοίτα! Όλα πάνε στο Eulsukdo για να ξεχειμωνιάσουν." Ο Goni δείχνει στο πλάι με το φτερό του.
Μετά φωνάζει με χαρούμενη φωνή: „Γεια σου πρασινοκέφαλη! Πάει καιρός!"
Η πρασινοκέφαλη πάπια που πετούσε δίπλα μας γυρίζει το κεφάλι. „Α~ Goni, πώς πάει; Έγινες αρχηγός! Συγχαρητήρια!"
„Χαχα, ευχαριστώ. Ας περάσουμε καλά κι αυτό το χειμώνα." Ο Goni χαμογελά λίγο ντροπαλά, και μόνο που το βλέπω αυτό, με γεμίζει ζεστασιά.
Ακόμα και ένας πρώτος δρόμος γίνεται πιο ασφαλής όταν δίπλα σου πετά ένας φίλος. Έπιασα κι εγώ μια καλή διάθεση και πέταξα ακόμα πιο δυνατά.
Όπου συναντιούνται ο ποταμός και η θάλασσα, γεννιέται ένα νησί
Το μικρό αδερφάκι του Goni τρύπωσε πλάι στον μεγάλο αδερφό του και ρώτησε: „Μεγάλε, τι είδους μέρος είναι αυτό το Eulsukdo που πάμε;"
„Είναι ένα νησί στις εκβολές του ποταμού Nakdong. Ο ποταμός ξεκινά πέρα στην επαρχία Gangwon-do, κυλά πολύ πολύ μακριά προς τα κάτω και εκεί συναντά τη Νότια Θάλασσα."
Στύλωσα κι εγώ τα αυτιά μου. Ένας ποταμός που συναντά τη θάλασσα — πώς μοιάζει άραγε ένα τέτοιο μέρος;
„Όταν το νερό του ποταμού κυλά για ώρα, σιγά σιγά γίνεται πιο αργό. Τότε το χώμα και η άμμος που κουβαλά μαζί του βυθίζονται και κάθονται απαλά στον πάτο. Στρώμα πάνω σε στρώμα φτιάχνεται έτσι ένα νησί — και αυτό λένε ότι είναι το Eulsukdo." Ο Goni δείχνει προς τα κάτω με το φτερό του.
Ένα νησί που το ίδιο το ποτάμι έχτισε από χώμα!
Επειδή είναι ένα μέρος όπου το γλυκό και το αλμυρό νερό ανακατεύονται, λένε ότι ζουν εκεί όλων των ειδών τα πλάσματα που αλλού δεν τα βλέπεις.
„Ε; Μεγάλε, μήπως είναι εκείνο το νησί εκεί;" ρωτάει το μικρότερο με ενθουσιασμένη φωνή.
„Ναι! Φτάσαμε σχεδόν. Εκεί είναι το Eulsukdo." Πριν προλάβει ο Goni να τελειώσει, κάτω από τα πόδια μας ξεπρόβαλε ένα πράσινο νησί. Ουάου, στη μέση του ποταμού, εντελώς μόνο του!
Κοίταξα ήσυχα ποιος ζει στον υγρότοπο
Όταν προσγειωθήκαμε στο νησί, ο Goni γέμισε ενθουσιασμό. „Έχουν τους λόγους τους τα αποδημητικά πουλιά που λατρεύουν αυτό το μέρος. Ο υγρότοπος είναι καλά προστατευμένος, οπότε υπάρχει πραγματικά πολύ φαγητό!"
Πολύ φαγητό; Μου ήρθε τόσο μεγάλη περιέργεια να μάθω ποιος ζει εδώ πραγματικά, που δεν άντεχα άλλο.
Στην εφαρμογή WAGZAK JUMP μπήκα στο μάθημα „Ταξίδι στον υγρότοπο". Ήθελα να δω τα πλάσματα της λάσπης και των νερών ακόμα πιο κοντά.
Πρώτα ο Goni με πάει σε μια συστάδα φυτών. „Αυτό εδώ είναι το saemseom-maejagi. Εκεί που ο ποταμός συναντά τη θάλασσα, μεγαλώνει ακριβώς έτσι, σε μάτσα."
Όταν ο Goni σπρώχνει με το ράμφος του λίγο το χώμα στην άκρη, στις ρίζες κρέμονται στρόγγυλοι, μεστοί κόμποι. Σαν πατάτες ή γλυκοπατάτες, εξίσου στρογγυλοί και γεμάτοι.
„Αυτές οι ριζογογγύλες είναι το πιο νόστιμο φαγητό για εμάς τους άγριους κύκνους." Ο Goni χτυπάει τη γλώσσα του τόσο νόστιμα που μου ανοίγει η όρεξη.
Σειρά τώρα έχουν τα μύδια. Ο Goni χτυπάει ελαφρά ένα λεπτό όστρακο. „Αυτό είναι το ttijogae. Το όστρακό του είναι πολύ πιο λεπτό από των άλλων μυδιών, οπότε σπάει εύκολα. Είναι πραγματικά πολύτιμη τροφή για εμάς!"
Δίπλα του είναι ένα πιο χοντρό μύδι. „Αυτό είναι το baekhap. Στην Κορέα είναι ένα συνηθισμένο μύδι, και στις εκβολές του Nakdong ζει σε μεγάλους αριθμούς."
Αυτό που πρόσθεσε στη συνέχεια ο Goni ήταν λίγο απρόσμενο. Λέει ότι από τα όστρακα του baekhap φτιάχνουν και τις άσπρες πέτρες του παιχνιδιού go. Ένα όστρακο μυδιού να γίνεται πιόνι παιχνιδιού — τι παράξενο.
Εκείνη τη στιγμή κάτι πέρασε πλαγίως πάνω από τη λάσπη. Καβούρι! Ο Goni λέει: „Το λένε chilge. Σκάβει τρύπες στη λασπώδη ακτή και ζει εκεί μέσα."
Πήγα να πλησιάσω, αλλά την ίδια στιγμή που το chilge με είδε — τσουπ, μέσα στην τρύπα! Τόσο αστραπιαία, που εξαφανίστηκε πριν προλάβω να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου.
„Ακόμα κι αν περάσει κανείς από πολύ μακριά, κρύβεται αμέσως. Λιγάκι φοβιτσιάρικο." Ο Goni γελάει. Γέλασα κι εγώ και στάθηκα μετά για πολλή ώρα να κοιτάζω την άδεια τρύπα. Chilge, συγγνώμη. Πραγματικά δεν ήθελα να σε φοβίσω.
Οι άνθρωποι έφτιαξαν χωράφια για τα πουλιά;
Καθώς συνέχιζα να κοιτάζω γύρω μου, ένα πράσινο χωράφι με κριθάρι απλωνόταν όσο μπορούσε να φτάσει το μάτι. Πολλά πουλιά είχαν κατέβει εκεί και ραμφίζαν τροφή.
„Αυτό το χωράφι κριθαριού…" χαμηλώνει τη φωνή του ο Goni. „Οι άνθρωποι το φύτεψαν επίτηδες, για να έχουμε εμείς τα αποδημητικά πουλιά κάτι να φάμε."
Απλά κοίταξα σιωπηλά τον Goni. Όργωσαν ολόκληρο χωράφι μόνο και μόνο για να δώσουν φαγητό στα πουλιά;
„Και δεν είναι μόνο οι χώροι τροφής. Οι άνθρωποι κάνουν κι άλλα για να προστατεύουν τον υγρότοπο. Θα σου τα δείξω ένα ένα." Ο Goni απλώνει τα φτερά του και πετά μπροστά.
Το νησί βρίσκεται στη μέση του ποταμού, με την πόλη στις δύο πλευρές. Όμως η γέφυρα που οδηγεί στο νησί δεν είναι ευθεία — λυγίζει απαλά.
„Αυτή τη γέφυρα του Eulsukdo τη χτίσανε επίτηδες καμπύλη." Με τα λόγια του Goni, στρογγύλεψαν τα μάτια μου. Επίτηδες λυγιστή;
Για να μη φτάνουν στον υγρότοπο, όπου ξεκουραζόμαστε, οι θορυβώδεις ήχοι της πόλης, οδήγησαν τον δρόμο σε καμπύλη. Ακόμα και μια γέφυρα την έκαναν στραβή, για χάρη των πουλιών.
Ο Goni μου λέει κι άλλο. „Υπάρχουν και ώρες που οι επισκέπτες δεν επιτρέπονται μέσα — τότε σβήνουν και όλα τα φανάρια. Για να ξεκουραζόμαστε πιο βαθιά."
Οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν έρχονται να δουν τον υγρότοπο, δεν τρώνε εδώ ούτε κατασκηνώνουν, και δεν πετούν σκουπίδια όπου να 'ναι.
Και δεν παίρνουν κρυφά μαζί τους τα ζώα ή τα φυτά του νησιού.
„Σίγουρα κι εσείς μας θεωρείτε κάτι πολύτιμο, έτσι δεν είναι; Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!" Ο Goni με κοιτάζει ήρεμα και το λέει αυτό — και ξαφνικά μου τσούζει η μύτη.
Έκανα ακόμα μια βόλτα στο τοπίο του Eulsukdo
Όταν ο ήλιος άρχισε να γέρνει σιγά σιγά, έκανα μαζί με τον Goni μια βόλτα γύρω από το νησί.
Την όχθη όπου μεγαλώνει το saemseom-maejagi, τη λασπώδη ακτή όπου ζουν τα μύδια και το chilge, το χωράφι του κριθαριού γεμάτο πουλιά, και τη γέφυρα που λυγίζει απαλά.
Όταν είδα για πρώτη φορά το νησί από ψηλά, ήταν απλώς ένα πράσινο νησί στη μέση του ποταμού — τώρα μοιάζει με ζωντανό, αναπνέοντα οικισμό.
Σε ένα νησί που το ίδιο το ποτάμι έχτισε από χώμα, τόσοι πολλοί φίλοι έχουν φωλιάσει και ζουν. Καλά έκανα και κοίταξα τον καθέναν ξεχωριστά.
Ο Goni έπιασε θέση με την οικογένειά του στο χωράφι του κριθαριού και μετά το μακρύ ταξίδι μάζεψε τα φτερά του. Τον πρώτο του ρόλο ως αρχηγού σμήνους — τον έβγαλε πέρα όμορφα.
Φίλοι του υγροτόπου, να προσέχετε
Τώρα ήρθε η ώρα να γυρίσω σπίτι.
Χαιρέτησα τον Goni με το χέρι. „Goni, ευχαριστώ που με πήρες μαζί σου. Καλόν χειμώνα!"
Χαιρέτησα ψιθυριστά και προς τη λασπώδη ακτή. „Chilge, baekhap, saemseom-maejagi~ να προσέχετε όλοι!"
Σίγουρα δεν θα με άκουσαν, αλλά τι πειράζει; Απλά κουνώ ήσυχα το χέρι και φεύγω.
Όταν έρθει η άνοιξη, ο Goni θα ξαναπετάξει μακριά προς το βορρά. Μέχρι τότε εύχομαι αυτός ο υγρότοπος να μείνει ένα ζεστό καταφύγιο, όπου κουρασμένα φτερά μπορούν να αναπαυτούν ήσυχα. Ξεκουράσου καλά, Goni. Τα ξαναλέμε.
▶ Πραγματική οθόνη AR του WAGZAK JUMP
Την ιστορία υγροτόπου και αποδημητικών πουλιών που γνώρισε η Didi — ζήσε την μόνος/η σου σε AR
← Σύρετε στο πλάι για περισσότερα
Πας μόνος/η σου να γνωρίσεις τους φίλους του υγροτόπου;
WAGZAK JUMP — πήδα μέσα στον κόσμο
Συχνές ερωτήσεις
Ε. Πώς δημιουργήθηκε το νησί Eulsukdo;
Το Eulsukdo είναι ένα νησί στις εκβολές του ποταμού Nakdong, εκεί δηλαδή όπου τα νερά του ποταμού συναντούν τη Νότια Θάλασσα. Όταν το ποτάμι κυλά από μακριά και πλησιάζει τη θάλασσα, η ροή του γίνεται πιο αργή, και τότε το χώμα και η άμμος που κουβαλά κάθονται στον πάτο. Στρώμα πάνω σε στρώμα, με τον καιρό, χτίστηκε ένα νησί — αυτό είναι το Eulsukdo. Επειδή εδώ ανακατεύονται γλυκά και αλμυρά νερά, ζουν διάφορα είδη, και τον χειμώνα έρχονται αποδημητικά πουλιά όπως ο άγριος κύκνος.
Ε. Τι φίλοι ζουν στον υγρότοπο;
Στον υγρότοπο όπου συναντιούνται ο ποταμός και η θάλασσα, στις όχθες μεγαλώνει σε μάτσα το βούρλο saemseom-maejagi (οι μεστές ριζογογγύλες του είναι τροφή για τον άγριο κύκνο), ζουν τα λεπτόκουστα μύδια ttijogae, τα κοινά μύδια baekhap, και τα καβούρια chilge που σκάβουν τρύπες στη λάσπη και ζουν εκεί — πολλά διαφορετικά πλάσματα. Επειδή υπάρχει άφθονη τροφή, είναι ένα πολύ καλό καταφύγιο για τα αποδημητικά πουλιά που έρχονται να ξεχειμωνιάσουν.
Ε. Τι κάνεις αν συναντήσεις ένα πουλί σε ποτάμι ή σε πάρκο;
Όταν δεις ένα πουλί, κοίταξέ το ήσυχα και από απόσταση. Αν κάνεις θόρυβο ή το πλησιάσεις πολύ, μπορεί να φοβηθεί και να πετάξει μακριά. Όταν πας σε φυσικό πάρκο, μην αφήνεις εκεί σνακ ή σκουπίδια — πάρε τα όλα μαζί σου σπίτι. Μόνο έτσι κρατιέται καθαρό το σπίτι των ζωικών μας φίλων. Είναι ωραίο επίσης, καθώς περπατάς, να κοιτάς ήσυχα ποια ζώα και φυτά ζουν στο ποτάμι ή το πάρκο της γειτονιάς σου.
Την επόμενη φορά θα σας φέρω άλλη μια ωραία ιστορία. Δική σας, Didi.