بچه‌ها اسفنج‌اند — هر چه ببینند جذب می‌کنند

تعطیلاتی بود که تمام روز را در خانه با کودکم گذراندم.

از بازی با تمام تن و از کارهای خانه که با عجله انجام می‌شد خسته شده بودم،
و وقتی کودکم لحظه‌ای تنها بازی می‌کرد، کنارش ولو شدم.

اما کودکم بازی را رها کرد و به سمت من سینه‌خیز آمد.
هه‌هه، دارد پیش من می‌آید — منتظر ماندم، که

اِه..؟

نه پیش من، بلکه سراغ تلفنی می‌آمد که کنارم افتاده بود.

روی صفحه‌ی تلفن ضربه می‌زد و مدام با آن ور می‌رفت.

دقیقاً همان کاری را تقلید می‌کرد که من با تلفنم می‌کنم.

کسی به او یاد نداده بود، اما از همان کنار همه چیز را دیده بود: اینکه مادرش چطور با تلفن خرید می‌کند، با دوستانش در پیام‌رسان حرف می‌زند و با تماشای ویدیو استراحت می‌کند. (feat. یادگیری اجتماعی بندورا)

باورم نمی‌شد کودک این‌همه مدت دست بزرگسال را روی تلفن تماشا کرده باشد!
کمی حس می‌کنم رازم لو رفته؟ ;)

می‌گویند مدار پاداش در مغز کودک متناسب با محرک‌هایی رشد می‌کند که بیشتر دریافت می‌کند. (feat. ABCD Study)

مسئله خودِ استفاده از تلفن نیست، بلکه این است که کودک در معرض چه محرکی قرار گرفته — یعنی من و ما، که کودک تماشایمان می‌کند.

امروز فقط یک کار را امتحان کنیم؟
فقط یک بار خودتان را تماشا کنید: جلوی کودکم کِی سراغ تلفن می‌روم!

خرید و کارهایی که حتماً باید با تلفن انجام شود، خیلی بهتر است وقتی کودک خواب است انجام شوند.
وقتی با کودکم هستم، به چشم‌هایش نگاه کنم — این عهد تازه‌ی من است!
البته عمل کردن به آن 100% سخت است.... lol

در نوشته‌ی بعدی، با هم سراغ هورمون‌های طبیعی می‌رویم که بدن کودک خودش می‌سازد.
دوپامین، سروتونین، اکسی‌توسین، اندورفین، ملاتونین.

برای هر هورمون، بازی‌ای را هم می‌گویم که همین امروز می‌توانید با کودکتان انجام دهید!
فقط دل و تن لازم است!

امروز، یک بار متوجه دستتان شوید که جلوی کودک سراغ تلفن می‌رود.
رشد ما از همین آگاه شدن آغاز می‌شود.