เด็ก ๆ คือฟองน้ำ — เห็นอะไรก็ซึมซับไปหมด

วันนั้นเป็นวันหยุดที่ฉันอยู่บ้านกับลูกทั้งวัน

เหนื่อยจากการเล่นกับลูกจนหมดแรง แล้วยังต้องรีบทำงานบ้าน
พอลูกเล่นคนเดียวได้สักพัก ฉันก็ล้มตัวลงนอนแผ่อยู่ข้าง ๆ

แต่แล้วลูกก็หยุดเล่น แล้วคลานตรงมาหาฉัน
อิอิ มาหาแม่สินะ — ฉันคิดแล้วก็รออยู่

อ้าว..?

ที่แท้ไม่ได้มาหาฉัน แต่มาหาโทรศัพท์ที่วางทิ้งอยู่ข้าง ๆ ต่างหาก

เคาะจอเบา ๆ แล้วก็ลูบ ๆ คลำ ๆ

ลูกเลียนแบบท่าทางที่ฉันจับโทรศัพท์เป๊ะ ๆ เลย

ไม่มีใครสอนสักคน แต่ลูกเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ มาตลอด ว่าแม่ซื้อของด้วยโทรศัพท์ คุยกับเพื่อนผ่านแชต แล้วก็พักผ่อนด้วยการดูคลิปยังไง (feat. การเรียนรู้ทางสังคมของแบนดูรา)

คิดไม่ถึงเลยว่าลูกจะคอยมองมือผู้ใหญ่ที่ขยับอยู่บนหน้าจอมาตลอด!
รู้สึกเหมือนความลับถูกจับได้ยังไงชอบกล? ;)

เขาว่ากันว่าวงจรรางวัลในสมองของเด็กจะเติบโตไปตามสิ่งเร้าที่ได้รับบ่อย ๆ (feat. ABCD Study)

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การใช้โทรศัพท์ แต่อยู่ที่ว่าลูกได้รับสิ่งเร้าแบบไหน — ก็คือฉันและพวกเราที่ลูกกำลังมองอยู่นี่แหละ

วันนี้ลองทำแค่อย่างเดียวกันไหมคะ?
แค่ครั้งเดียว ลองสังเกตตัวเองดูว่าเราหยิบโทรศัพท์ตอนไหนต่อหน้าลูก!

การช้อปปิ้งหรือธุระที่ต้องทำผ่านโทรศัพท์ ถ้าทำตอนลูกหลับจะดีกว่ามาก
เวลาอยู่กับลูก ให้มองตาลูก — นี่คือสิ่งที่ฉันตั้งใจไว้ช่วงนี้!
แน่นอนว่าจะทำให้ได้ 100% นั้นยากอยู่.... lol

ในบทความหน้า เราจะมาดูการทำงานของฮอร์โมนธรรมชาติที่ร่างกายของลูกสร้างขึ้นเองด้วยกัน
โดพามีน เซโรโทนิน ออกซิโทซิน เอนดอร์ฟิน เมลาโทนิน

แต่ละฮอร์โมน ฉันจะบอกการละเล่นที่ทำกับลูกได้เลยวันนี้ด้วยนะ!
แค่มีใจกับร่างกายก็ทำได้แล้ว!

วันนี้ ลองรู้ตัวสักครั้งว่ามือของเรากำลังหยิบโทรศัพท์ต่อหน้าลูก
เราเริ่มเติบโตขึ้นจากการรู้ตัวนี่แหละค่ะ