Uşaqlar süngər kimidir — gördükləri hər şeyi hopdururlar

Uşağımla bütün günü evdə keçirdiyim bir istirahət günü idi.

Bütün bədənimlə oynamaqdan və tələsik görülən ev işlərindən yorulub,
uşağım bir azca tək oynayarkən onun yanına uzanıb qaldım.

Amma uşağım oyununu dayandırıb mənə tərəf sürünməyə başladı.
Hehe, mənim yanıma gəlir — deyə gözləyirdim ki,

Hə..?

Sən demə mənə yox, yanımda atılıb qalmış telefona gəlirmiş.

Ekrana yüngülcə vurur, sonra da qurdalayırdı.

Telefonu necə əlləşdirdiyimi eynilə təkrarlayırdı.

Heç kim öyrətməmişdi, amma anasının telefonla necə alış-veriş etdiyini, dostlarıyla necə mesajlaşdığını, video baxa-baxa necə dincəldiyini yanımda oturub çoxdan görürmüş. (feat. Banduranın sosial öyrənməsi)

Demək, körpəm telefonun üstündə gəzişən böyük əlini bunca vaxt izləyirmiş!
Sanki sirrim üzə çıxdı? ;)

Deyirlər ki, uşaq beynindəki mükafat dövrəsi tez-tez aldığı stimullara uyğunlaşaraq böyüyür. (feat. ABCD Study)

Məsələ telefon işlətməyin özü deyil, uşağın hansı stimulla üzləşdiyidir — yəni uşağın baxdığı mən və bizik.

Bu gün sadəcə bir şeyi sınayaq?
Bircə dəfə, uşağın qarşısında telefonu nə vaxt əlinizə aldığınızı özünüz izləyin!

Alış-verişi və telefonla mütləq görülməli işləri uşaq yatanda etmək qat-qat yaxşıdır.
Uşaqla birlikdə olanda onun gözlərinə baxmaq — son vaxtlar verdiyim qərar budur!
Əlbəttə, 100% əməl etmək çətindir.... lol

Növbəti yazıda uşağın bədəninin öz-özünə hazırladığı təbii hormonların işinə birlikdə baxacağıq.
Dopamin, serotonin, oksitosin, endorfin, melatonin.

Hər hormon üçün bu gün uşağınızla dərhal oynaya biləcəyiniz bir oyunu da danışacağam!
Ürək və bədən olsa, kifayətdir!

Bu gün uşağınızın qarşısında telefona uzanan əlinizi bir dəfə fərq edin.
Fərq etməkdən başlayaraq biz böyüməyə başlayırıq.