Kinderen zijn sponzen — ze zuigen alles op wat ze zien

Het was een vrije dag, en we waren hem helemaal samen thuis, mijn kleintje en ik.

Uitgeput van het spelen met mijn hele lijf en van het snel-snel huishouden
liet ik me naast hem op de grond vallen, terwijl hij even in zijn eentje speelde.

En toen stopte hij met spelen en kroop hij naar mij toe.
Hihi, je komt naar mij — dacht ik, en ik wachtte af,

Huh..?

Hij kwam niet naar mij, maar naar de telefoon die naast me lag.

Tikjes op het scherm, en maar friemelen en aaien.

Precies zoals ik mijn telefoon aanraak, deed hij het na.

Niemand had het hem geleerd, maar hij had van vlakbij allang gezien hoe mama met haar telefoon shopt, met haar vriendinnen appt en uitrust bij een filmpje. (feat. Bandura's sociaal leren)

Al die tijd keek mijn baby dus naar een volwassen hand die over een telefoon beweegt!
Alsof mijn geheim een beetje is uitgekomen? ;)

Het beloningssysteem in het brein van een kind groeit blijkbaar mee met de prikkels die het het vaakst krijgt. (feat. ABCD Study)

Het probleem is niet de telefoon zelf, maar aan welke prikkels een kind is blootgesteld — dus aan mij, en aan ons, naar wie het kijkt.

Zullen we vandaag maar één ding doen?
Eén keer bij jezelf opmerken wanneer je de telefoon pakt waar je kind bij is!

Shoppen en alles wat echt op de telefoon moet, gaat zoveel fijner als je kind slaapt.
Als ik bij mijn kind ben, mijn kind in de ogen kijken — dat is mijn nieuwste voornemen!
Het voor 100% volhouden is natuurlijk lastig.... lol

In het volgende stuk kijken we samen naar de natuurlijke hormonen die het lichaam van een kind helemaal zelf maakt.
Dopamine, serotonine, oxytocine, endorfine, melatonine.

Bij elk hormoon vertel ik ook een spelletje dat je vandaag nog met je kind kunt doen!
Je hebt er alleen je hart en je lijf voor nodig!

Merk vandaag één keer je eigen hand op die naar de telefoon gaat waar je kind bij is.
Bij het opmerken begint ons groeien.