Didi ਦੀ ਸੈਰ — ਉਹ ਬੱਚੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਹੈ
Didi ਦੀ ਸੈਰ — ਪੱਟੀ ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਕਿਉਂ ਹੈ
Didi ਦੀ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪੱਟੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। “ਲਾਹੁੰਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?” ਇਹ ਸਵਾਲ ਹਰ ਵਾਰ ਸੁਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ Didi ਬੱਸ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਸੁਹਣੇ ਦਿਨ ਸੈਰ ਕਰਦਿਆਂ Didi ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਡਿੱਗ ਕੇ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦਿਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨਿੱਘੇ ਹੱਥ।
ਪੱਟੀ ਨਾ ਲਾਹੁਣ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਆਓ Didi ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰ ਕੇ ਜਾਣੀਏ।
ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਸੁਹਣੇ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਸੈਰ ਨੂੰ ਨਿਕਲੀ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਖਾ ਲਈ, ਸੋ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੈਰ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਆਈ।
ਅੱਜ ਤੁਰਦਿਆਂ-ਤੁਰਦਿਆਂ ਮੈਂ, ਯਾਨੀ Didi, ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ… ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਜ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਦੱਸਣ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੁਪਹਿਰੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾ ਲਿਆ। ਹੀ ਹੀ, ਦਾਦੀ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸੁਆਦ ਅੱਗੇ ਭੁੱਖ ਸੰਭਲਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਇਸੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਮੇ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾ ਗਰਮੀ ਨਾ ਠੰਢ, ਤੇ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਵਿੱਚ ਗੁਦਗੁਦੀ ਕਰਦੀ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਨ।
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਦਿਨ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦਮ ਆਪੇ ਹੀ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਨੇ।
ਧਮ, ਧਮ, ਧਮ।
“ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਪੱਟੀ ਲਾ ਕੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ?”
ਪੱਥਰੀਲੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਆਉਂਦੇ ਦੁਕਾਨ ਵਾਲੇ ਚਾਚਾ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੁਕ ਗਏ।
“ਨੀ ਬੱਚੀ, ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਸੀ — ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਪੱਟੀ ਲਾ ਕੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ?”
…ਇਹ ਸਵਾਲ ਅਕਸਰ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ। ਸੱਚ ਦੱਸਾਂ ਤਾਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਵਾਰ।
ਸੈਰ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਦੁਕਾਨ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਲਿਫ਼ਟ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਹੀ ਹੀ।
ਹਰ ਵਾਰ ਮੈਂ “ਬੱਸ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਸਟਾਈਲ ਹੈ~” ਕਹਿ ਕੇ ਸਰਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪਰ ਸੁਣੋ ਤਾਂ ਸਹੀ। ਅੱਜ ਤੁਰਦਿਆਂ-ਤੁਰਦਿਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਲਾਹੁੰਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਸੱਚੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਟਾਈਲ ਕਰਕੇ?
ਹੂੰ… ਉਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਅਰੇ, ਇਹ ਕੀ। ਕਦਮ ਫੇਰ ਧੀਮੇ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੋਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਦਮ ਧੀਮੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਦਤ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵਾਂ ਤਾਂ ਕਦਮ ਧੀਮੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰਦਿਆਂ ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਟੁੱਕ-ਟੁੱਕ ਛੂਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸੋਚਿਆ ਤਾਂ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਓਦੋਂ ਦੀ ਹੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਨਿੱਕੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੱਕੀ।
ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਠੇਡਾ ਖਾ ਕੇ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ
ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਠੇਡਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਹੀ ਪਈ। ਹਾਏ!! ਕਹਿੰਦਿਆਂ।
ਗੋਡਾ ਵੀ ਛਿੱਲਿਆ ਗਿਆ, ਗੱਲ੍ਹ ਵੀ ਛਿੱਲੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਈ। ਸੱਚੀਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ।
ਪਰ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਨਿੱਘਾ ਹੱਥ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਮੇਰੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲਈਆਂ, ਫੂਕ ਮਾਰ ਕੇ ਹਵਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪੱਟੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
“ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ।”
ਉਹ ਹੱਥ ਸੱਚੀਂ ਬਹੁਤ ਨਿੱਘਾ ਸੀ। …ਮੇਰੀ ਮੰਮੀ ਦਾ ਹੱਥ।
…
ਭਾਰ ਨਾ ਲਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੀੜੀ ਵੇਖੀ
ਅਰੇ। ਕੀੜੀ।
ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਕੀੜੀਆਂ ਕਤਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਤੁਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਇੱਕ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ — ਓਏ!! ਇਹ ਚੁੱਕਦੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉੱਕੜੂੰ ਬੈਠ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਕੀੜੀ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਲਾਹਿਆ।
ਭਾਰੀ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੈਂ? ਲਾਹੁੰਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਆਖ਼ਰ ਤੱਕ?
ਓਹ।
ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਹੀ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਤੇ ਫਿਰ ਤੁਰ ਪਈ।
ਗੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਪੱਟੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੀ।
ਇਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲਾਹੁੰਦੀ
ਹਾਂ, ਇਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲਾਹੁੰਦੀ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗੀ ਸੀ, ਓਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ “ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ” ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਉਹੀ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਾਂ ਲਾਹੁਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਕੀ ਹੈ।
ਨਹੀਂ ਲਾਹਾਂਗੀ। ਇਹੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਹੈ।
ਹੀ ਹੀ ਹੀ~
ਮੈਂ ਫੇਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਧਰੇ।
ਧਮ, ਧਮ, ਧਮ।
ਹਵਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਵੱਧ ਸੁਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
Didi ਤੇ ਉਹਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਵੇਖੋਗੇ?
WAGZAK JUMP — ਛਾਲ ਮਾਰੋ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ
ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ
Q. Didi ਆਪਣੀ ਗੱਲ੍ਹ ਦੀ ਪੱਟੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਾਹੁੰਦੀ?
Didi ਲਈ ਪੱਟੀ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਖ਼ਮ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਰੋਂਦੀ Didi ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ “ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ” ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਿੱਘਾ ਹੱਥ ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ Didi ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਾਹੁੰਦੀ।
Q. ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀਮਤੀ ਯਾਦਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਸਣ ਤਾਂ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਤੱਕ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਜਿਵੇਂ Didi ਆਖ਼ਰ ਤੱਕ ਭਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੁਰਦੀ ਕੀੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬੱਚਾ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਉਹਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
Q. ਕੀ WAGZAK JUMP ਵਿੱਚ Didi ਵਰਗੇ ਕਿਰਦਾਰ ਮਿਲਦੇ ਨੇ?
ਜੀ ਹਾਂ। WAGZAK JUMP ਵਿੱਚ Didi ਤੇ ਉਹਦੇ ਦੋਸਤ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਦੇ ਨੇ। ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, 30 ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ 3D ਸਮੱਗਰੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ।
ਅੱਜ ਦੀ ਸੈਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਖ਼ਤਮ! ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਫਿਰ ਕੋਈ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂਗੀ। ਤੁਹਾਡੀ Didi।