Didi-дің серуені — пластырі мақтанышы болған бала
Didi-дің серуені — пластырь неге менің мақтанышым
Didi-дің бетінде әрқашан бір пластырь тұрады. «Неге алмайсың?» деген сұрақты үнемі естиді, бірақ Didi жай ғана жымиып өте шығады.
Жел жақсы күні серуендеп жүріп, Didi кішкентай кезін есіне алады. Құлап жылаған күні, екі бетін алақанымен ұстаған жылы қолдарды.
Пластырьді неге алмайтынының нағыз себебін Didi-мен бірге баяу қадам басып біліп көрейік.
Жел жақсы күні серуенге шықтым
Түскі асты да тәбетпен жеп алдым да, үйдің алдына серуенге шықтым.
Бүгін серуендей жүріп өзім туралы, Didi туралы сәл әңгімелеп берейін.
Айтарлықтай ештеңе емес… бірақ бүгін неге екені белгісіз, айтқым келіп тұр.
Түскі асты тым көп жеп қойдым. Хи-хи, әжемнің қолынан шыққан тағамға тәбетімді ұстай алмайтыным рас.
Сондықтан ас қорытсын деп шықтым. Әйтпесе үнемі ұйқым келеді.
Ыстық та емес, суық та емес, мұрын ұшын қытықтайтын жел тұрған күн.
Мұндай күні көңілім көтеріліп, қадамымды үлкен-үлкен басқым келеді.
Дүп, дүп, дүп.
«Бетіңе неге пластырь жапсырып жүрсің?»
Тас жолмен келе жатқанмын, қарсы алдымнан келе жатқан дүкен иесі ағай мені көріп тоқтай қалды.
«Балақай, өткен аптада да солай еді ғой, бетіңе неге пластырь жапсырып жүрсің?»
…Бұл — жиі еститін сұрағым. Шынымды айтсам, кездескен сайын дерлік естимін.
Серуенде де, дүкенде де, кейде лифтіде де. Хе-хе.
Сол сайын мен «Жай ғана, сәнім ғой~» деп өте шығамын.
Бірақ білесің бе. Бүгін жүріп келе жатып, бұрынғы күндер есіме түсе берді.
Оны неге алмаймын? Шынымен сән үшін бе?
Һм… ол да рас. Ә, немене. Аяғым баяулай берді.
Ойлана бастасам, қадамым баяулайды
Менде бір ойлана бастасам, қадамым баяулайтын әдет бар.
Асықпай жүріп келе жатып, бетімдегі пластырьді саусағыммен тық-тық түртіп қойдым.
Ойлап тұрсам, дәл сол кез екен.
Тым кішкентай кезім. Қазіргіден әлдеқайда, әлдеқайда кішкентай кезім.
Тасқа сүрініп, еңіреп жылаған күн
Тасқа сүрініп құлап қалдым. Ойбай!! деп.
Тізем де сыдырылды, бетім де сыдырылды. Мен еңіреп жыладым. Нағыз қатты.
Сол кезде жылы қолдар жақындады.
Екі бетімді алақанымен ұстап, үһ-үһ деп үрлеп, осы жерге бір пластырь жапсырды.
«Бәрі жазылды.»
Сол қолдар шынымен жылы еді. …Анамның қолы.
…
Жүгін түсірмейтін құмырсқаны көрдім
Ә. Құмырсқа.
Ағаштың түбінде құмырсқалар тізбектеліп келе жатыр екен.
Біреуі өз денесінен үлкен нәрсені көтеріп барады — мынау не?! Оны қалай көтеріп жүр?
Сәл отыра қалып қарадым. Құмырсқа оны еш түсірмейді екен.
Ауыр шығар ғой. Ә? Түсірмейді екен. Соңына дейін бе?
Ә.
Мен де сол сияқты екенмін ғой.
Орнымнан тұрып қайта жүрдім.
Бетіме қолымды тигіздім. Пластырь орнында екен. Әрқашан орнында болған.
Сондықтан оны алмаймын
Иә, сондықтан оны алмаймын.
Құлаған кезімде біреудің маған «бәрі жазылды» дегені.
Міне, осы жерде осылай жапсырулы тұр ғой.
Сондықтан оны алатын себеп жоқ.
Алмаймын. Себебі бұл — менің мақтанышым.
Хи-хи~
Мен қайтадан қадамымды үлкен-үлкен бастым.
Дүп, дүп, дүп.
Жел әлгіндегіден сәл жақсырақ еді.
Didi мен достарының әңгімесіне кіріп көресің бе?
WAGZAK JUMP — әлемнің ішіне секір
Жиі қойылатын сұрақтар
С. Didi бетіндегі пластырьді неге алмайды?
Didi үшін пластырь жай ғана жараны жабатын нәрсе емес. Кішкентай кезінде құлап жылаған Didi-дің екі бетін алақанымен ұстап, «бәрі жазылды» деген анасының жылы қолы сонда сақтаулы. Сондықтан Didi пластырьді өзінің мақтанышы санап, оны алмайды.
С. Бұл әңгіме балаға қандай мән бере алады?
Қымбат естеліктер көзге көрінбесе де жүректе ұзақ сақталатынын айтып береді. Didi жүгін соңына дейін көтеріп бара жатқан құмырсқаны көріп өзін еске алғаны сияқты, бала да сүйіспеншілік көрген естелігі өзін қорғайтын күш болатынын табиғи түрде сезінеді.
С. WAGZAK JUMP-та Didi сияқты кейіпкерлермен кездесуге бола ма?
Иә. WAGZAK JUMP-та Didi мен достары шығып, баламен бірге әлемнің ішіне секіреді. Жарнамасыз, 30 тілде, жүзден астам 3D мазмұнды көріп, әңгіме мен білімді қатар кездестіруге болады.
Бүгінгі серуен әңгімесі осымен бітті! Келесі жолы тағы бір қызық әңгіме ала келемін. Сәлеммен, Didi.