Didiയുടെ നടത്തം — പ്ലാസ്റ്റർ അഭിമാനമായ കുട്ടി
Didiയുടെ നടത്തം — പ്ലാസ്റ്റർ എന്റെ അഭിമാനമായതിന്റെ കാരണം
Didiയുടെ കവിളിൽ എപ്പോഴും ഒരു പ്ലാസ്റ്റർ ഒട്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. “എന്താ ഇളക്കിമാറ്റാത്തത്?” എന്ന ചോദ്യം എപ്പോഴും കേൾക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, Didi ഒന്നു ചിരിച്ചിട്ട് കടന്നുപോകും.
കാറ്റു നല്ല ഒരു ദിവസം നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോൾ, കുഞ്ഞായിരുന്ന കാലത്തെ ഓർമ Didiയുടെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു. വീണ് ഏങ്ങിയേങ്ങി കരഞ്ഞ ദിവസം, രണ്ടു കവിളും പൊത്തിപ്പിടിച്ച ചൂടുള്ള കൈകൾ.
ആ പ്ലാസ്റ്റർ ഇളക്കിമാറ്റാത്തതിന്റെ ശരിക്കുള്ള കാരണം എന്താണെന്ന്, Didiക്കൊപ്പം പതുക്കെ നടന്ന് അറിയാം.
കാറ്റു നല്ല ഒരു ദിവസം, ഞാൻ നടക്കാനിറങ്ങി
ഉച്ചഭക്ഷണവും നന്നായി കഴിച്ചു, അതുകൊണ്ട് വീടിനു മുന്നിലേക്ക് ഒന്നു നടക്കാനിറങ്ങി.
ഇന്ന് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ, അതായത് Didi, എന്നെക്കുറിച്ച് കുറച്ച് പറയാം.
വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല… എന്നാലും എന്തുകൊണ്ടോ ഇന്ന് അത് പറയാൻ തോന്നി.
ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ ഒരുപാട് കഴിച്ചുപോയി. ഹിഹി, മുത്തശ്ശിയുടെ കൈപ്പുണ്യത്തിനു മുന്നിൽ വിശപ്പ് അടക്കിവെക്കാൻ എനിക്കാവില്ല.
അതുകൊണ്ട് ദഹിക്കട്ടെ എന്നു കരുതിയാണ് ഇറങ്ങിയത്. അല്ലെങ്കിൽ ഉറക്കം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.
ചൂടുമില്ല തണുപ്പുമില്ല, മൂക്കിൻതുമ്പിൽ ഇക്കിളിയിടുന്ന തരം കാറ്റുവീശുന്ന ഒരു ദിവസം.
ഇങ്ങനത്തെ ദിവസങ്ങളിൽ സന്തോഷം കൊണ്ട് എന്റെ ചുവടുകൾ താനേ വലുതാകും.
ധും, ധും, ധും.
“കവിളിൽ പ്ലാസ്റ്റർ ഒട്ടിച്ച് നടക്കുന്നത് എന്തിനാ?”
കല്ലുവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, മുന്നിൽനിന്ന് വന്ന കടക്കാരൻ ചേട്ടൻ എന്നെ കണ്ട് നിന്നു.
“മോളേ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയും ഇതുതന്നെയായിരുന്നല്ലോ. കവിളിൽ പ്ലാസ്റ്റർ ഒട്ടിച്ച് നടക്കുന്നത് എന്തിനാ?”
…ഇത്, ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ കേൾക്കുന്ന ചോദ്യമാണ്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ മിക്കവാറും എല്ലാ ദിവസവും കേൾക്കും.
നടക്കാനിറങ്ങുമ്പോഴും, കടയിൽ വെച്ചും, ചിലപ്പോൾ ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ചുപോലും. ഹഹ.
അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ “ഏയ്, ഇതെന്റെ സ്റ്റൈലാ~” എന്നും പറഞ്ഞ് സൂം എന്ന് കടന്നുപോകും.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം. ഇന്ന് നടക്കുമ്പോൾ പഴയ ഓർമകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇത് ഇളക്കിമാറ്റാത്തത്? ശരിക്കും സ്റ്റൈലിനു വേണ്ടിയാണോ?
ഉം… അതും ശരിയാണ്. അയ്യോ, എന്താണിത്. എന്റെ കാലുകൾ പതുക്കെയായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ആലോചന തുടങ്ങിയാൽ എന്റെ ചുവടുകൾ പതുക്കെയാകും
ഒരിക്കൽ ആലോചിച്ചുതുടങ്ങിയാൽ എന്റെ നടത്തം പതുക്കെയാകുന്ന ഒരു ശീലം എനിക്കുണ്ട്.
പതുക്കെപ്പതുക്കെ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, കവിളിലെ പ്ലാസ്റ്ററിൽ വിരൽ കൊണ്ട് ടക്ക് ടക്ക് എന്ന് തൊട്ടുനോക്കി.
ആലോചിച്ചപ്പോൾ അത് ആ ദിവസമായിരുന്നു.
ഞാൻ ഒരുപാട് കുഞ്ഞായിരുന്ന കാലം. ഇപ്പോഴത്തേതിലും എത്രയോ, എത്രയോ കുഞ്ഞായിരുന്ന കാലം.
കല്ലിൽ തട്ടി വീണ് ഏങ്ങിയേങ്ങി കരഞ്ഞ ദിവസം
കല്ലിൽ തട്ടി ഞാൻ ധും എന്ന് നിലത്തുവീണു. അയ്യോ!! എന്ന് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട്.
മുട്ടും ഉരഞ്ഞു, കവിളും ഉരഞ്ഞു. ഞാൻ ഏങ്ങിയേങ്ങി കരഞ്ഞു. ശരിക്കും ഉറക്കെ.
അപ്പോഴാണ്, ചൂടുള്ള ഒരു ജോടി കൈകൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്.
എന്റെ രണ്ടു കവിളും പൊത്തിപ്പിടിച്ചു, ഫൂ ഫൂ എന്ന് ഊതിത്തന്നു, എന്നിട്ട് ഇവിടെ ഒരു പ്ലാസ്റ്റർ ഒട്ടിച്ചുതന്നു.
“ഇപ്പോൾ ഭേദമായി.”
ആ കൈകൾക്ക് ശരിക്കും ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. …എന്റെ അമ്മയുടെ കൈകൾ.
…
ചുമട് താഴെ വെക്കാത്ത ഒരു ഉറുമ്പിനെ ഞാൻ കണ്ടു
ആഹാ. ഉറുമ്പ്.
മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഉറുമ്പുകൾ വരിവരിയായി പോകുകയായിരുന്നു.
അതിൽ ഒരെണ്ണം സ്വന്തം ശരീരത്തേക്കാൾ വലിയ ഒരു സാധനം ചുമന്നുകൊണ്ടുപോകുന്നു— അയ്യോ!! അതെങ്ങനെയാണ് അത് പൊക്കുന്നത്?
ഞാൻ കുറച്ചുനേരം കുനിഞ്ഞിരുന്ന് നോക്കി. ആ ഉറുമ്പ് അത് ഒരിക്കലും താഴെ വെച്ചില്ല.
ഭാരമുണ്ടാകുമല്ലോ. അല്ലേ? താഴെ വെക്കുന്നില്ല. അവസാനം വരെയും?
ഓ.
ഞാനും അതുപോലെതന്നെയാണല്ലോ.
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് വീണ്ടും നടന്നു.
കവിളിൽ കൈ വെച്ചുനോക്കി. പ്ലാസ്റ്റർ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇത് ഇളക്കിമാറ്റാത്തത്
അതെ, അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇത് ഇളക്കിമാറ്റാത്തത്.
ഞാൻ വീണപ്പോൾ ആരോ എന്നോട് “ഇപ്പോൾ ഭേദമായി” എന്ന് പറഞ്ഞുതന്നതാണ് ഇത്.
അത് ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒട്ടിയിരിക്കുകയല്ലേ.
അപ്പോൾപ്പിന്നെ ഇളക്കിമാറ്റാൻ ഒരു കാരണവുമില്ലല്ലോ.
ഞാൻ ഇത് ഇളക്കിമാറ്റില്ല. ഇതാണ് എന്റെ അഭിമാനം.
ഇഹിഹി~
ഞാൻ വീണ്ടും വലിയ വലിയ ചുവടുകൾ വെച്ചു.
ധും, ധും, ധും.
കാറ്റ് നേരത്തേതിനേക്കാൾ അൽപ്പംകൂടി സുഖമുള്ളതായിരുന്നു.
Didiയുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും കഥയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് നീ തന്നെ കയറിവരുന്നോ?
WAGZAK JUMP — ചാടിയിറങ്ങൂ, ലോകത്തിലേക്ക്
പതിവായി ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ
Q. Didi എന്തുകൊണ്ടാണ് കവിളിലെ പ്ലാസ്റ്റർ ഇളക്കിമാറ്റാത്തത്?
Didiക്ക് ആ പ്ലാസ്റ്റർ വെറുമൊരു മുറിവുമറ മാത്രമല്ല. കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ വീണു കരഞ്ഞ Didiയുടെ രണ്ടു കവിളും പൊത്തിപ്പിടിച്ച് “ഇപ്പോൾ ഭേദമായി” എന്ന് പറഞ്ഞ അമ്മയുടെ ചൂടുള്ള കൈകൾ അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് Didi ആ പ്ലാസ്റ്ററിനെ സ്വന്തം അഭിമാനമായി കരുതി ഇളക്കിമാറ്റാത്തത്.
Q. ഈ കഥ കുട്ടിക്ക് എന്ത് അർഥമാണ് പകർന്നുനൽകുന്നത്?
വിലപ്പെട്ട ഓർമകൾ കണ്ണിനു കാണാനാവില്ലെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഏറെക്കാലം നിലനിൽക്കും എന്ന് ഈ കഥ പറഞ്ഞുതരുന്നു. ചുമട് അവസാനം വരെ ചുമന്നുകൊണ്ടുപോകുന്ന ഉറുമ്പിനെ കണ്ട് Didi സ്വയം ഓർക്കുന്നതുപോലെ, സ്നേഹിക്കപ്പെട്ട ഓർമ തന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ശക്തിയാകുമെന്ന് കുട്ടിക്ക് സ്വാഭാവികമായി അനുഭവപ്പെടും.
Q. WAGZAK JUMPൽ Didiയെപ്പോലുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളെ കാണാൻ കഴിയുമോ?
അതെ. WAGZAK JUMPൽ Didiയും കൂട്ടുകാരും വന്ന് കുട്ടിക്കൊപ്പം ലോകത്തിലേക്ക് ചാടിയിറങ്ങുന്നു. പരസ്യമില്ലാതെ 30 ഭാഷകളിൽ 100ൽ അധികം 3D ഉള്ളടക്കങ്ങൾ ആസ്വദിച്ച്, കഥയും പഠനവും ഒരുമിച്ച് അനുഭവിക്കാം.
ഇന്നത്തെ നടത്തക്കഥ ഇവിടെ തീർന്നു! അടുത്ത തവണ വേറൊരു രസകരമായ കഥയുമായി വരാം. സ്നേഹപൂർവം, Didi.