Didi ಯ ನಡಿಗೆ - ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅನ್ನೇ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನ್ನುವ ಹುಡುಗಿ
Didi ಯ ನಡಿಗೆ — ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ನನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆ ಆಗಿರುವುದೇಕೆ
Didi ಯ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅಂಟಿರುತ್ತದೆ. "ಯಾಕೆ ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರತಿ ಸಲ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ Didi ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಕ್ಕು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾಳೆ.
ಗಾಳಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದ ದಿನ ನಡೆಯುತ್ತಾ, Didi ತಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗಿನ ನೆನಪನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಬಿದ್ದು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತ ದಿನ, ಎರಡೂ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕೈ.
ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅನ್ನು ತೆಗೆಯದಿರುವ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣ ಏನೆಂದು, Didi ಜೊತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದು ನೋಡೋಣ.
ಗಾಳಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದ ದಿನ, ನಡೆಯಲು ಹೊರಟೆ
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟವನ್ನೂ ರುಚಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ನಡೆಯಲು ಹೊರಟೆ.
ಇವತ್ತು ನಡೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ, Didi ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವೇನಲ್ಲ… ಆದರೂ ಇವತ್ತು ಯಾಕೋ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಊಟ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ಹಿಹಿ, ಅಜ್ಜಿಯ ಅಡುಗೆಯ ಕೈಗುಣದ ಮುಂದೆ ಹಸಿವನ್ನು ತಡೆಯುವುದೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅದಕ್ಕೇ ಜೀರ್ಣವಾಗಲಿ ಎಂದು ಹೊರಬಂದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪದೇ ಪದೇ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಸೆಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ ಚಳಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಮೂಗಿನ ತುದಿ ಕಚಗುಳಿ ಇಡುವಂಥ ಗಾಳಿ ಬೀಸುವ ದಿನ.
ಇಂಥ ದಿನ ಮನಸ್ಸು ಖುಷಿಯಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಧಬ್, ಧಬ್, ಧಬ್.
"ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾಕೆ ಓಡಾಡುತ್ತೀಯ?"
ಕಲ್ಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಎದುರಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಗಡಿ ಮಾಲೀಕ ಅಂಕಲ್ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು.
"ಪುಟ್ಟಿ, ಕಳೆದ ವಾರವೂ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು, ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾಕೆ ಓಡಾಡುತ್ತೀಯ?"
…ಇದು, ಆಗಾಗ ಕೇಳಿ ಬರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿ ಸಲವೂ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.
ನಡೆಯುವಾಗಲೂ, ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲೂ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಲಿಫ್ಟ್‌ನಲ್ಲೂ. ಹಹಹ
ಆಗೆಲ್ಲ ನಾನು "ಸುಮ್ಮನೆ, ಸ್ಟೈಲ್‌ಗೆ~" ಎಂದು ಸರಕ್ಕನೆ ದಾಟಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ.
ಆದರೆ ಗೊತ್ತಾ. ಇವತ್ತು ನಡೆಯುತ್ತಾ ಪದೇ ಪದೇ ಹಳೆಯ ನೆನಪು ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಯಾಕೆ ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲವೋ? ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ಟೈಲ್‌ಗೋಸ್ಕರವೇ?
ಊಂ… ಅದೂ ಸರಿಯೇ. ಅಯ್ಯೋ, ಏನಿದು. ಹೆಜ್ಜೆ ಪದೇ ಪದೇ ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಯೋಚನೆ ಶುರುವಾದರೆ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ
ನನಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚನೆ ಶುರುವಾದರೆ ನಡಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಇದೆ.
ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಕೆನ್ನೆಗೆ ಅಂಟಿದ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ತಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದೆ.
ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಆಗಲೇ ಆಗಿದ್ದು.
ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ. ಈಗಿನದಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ, ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ.
ಕಲ್ಲಿಗೆ ಎಡವಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತ ದಿನ
ಕಲ್ಲಿಗೆ ಎಡವಿ ಧೊಪ್ಪನೆ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ!! ಎಂದು.
ಮಂಡಿಯೂ ತರಚಿತು, ಕೆನ್ನೆಯೂ ತರಚಿತು. ನಾನು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಜೋರಾಗಿ.
ಆದರೆ ಆಗ, ಒಂದು ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕೈ ಹತ್ತಿರ ಬಂತು.
ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಹೂ ಹೂ ಎಂದು ಊದಿ, ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅಂಟಿಸಿತು.
"ಎಲ್ಲ ವಾಸಿಯಾಯಿತು."
ಆ ಕೈ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೆಚ್ಚಗಿತ್ತು. …ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಕೈ.
…
ಹೊರೆಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸದ ಇರುವೆಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ
ಅರೆ. ಇರುವೆ.
ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಇರುವೆಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ಇರುವೆ ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು — ಅಯ್ಯೋ!! ಅದನ್ನು ಅದು ಹೇಗೆ ಎತ್ತುತ್ತದೆಯೋ?
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ನೋಡಿದೆ. ಇರುವೆ ಅದನ್ನು ಸುತಾರಾಂ ಕೆಳಗಿಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಭಾರ ಇರುತ್ತದಲ್ಲ. ಏನು? ಕೆಳಗಿಳಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾ? ಕೊನೆಯವರೆಗೂ?
ಆಹಾ.
ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೇ.
ನಾನು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಮತ್ತೆ ನಡೆದೆ.
ಕೆನ್ನೆಗೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿದೆ. ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಇತ್ತು. ಯಾವಾಗಲೂ ಇತ್ತು.
ಅದಕ್ಕೇ ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ
ಹೌದು, ಅದಕ್ಕೇ ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಬಿದ್ದಾಗ ಯಾರೋ ನನಗೆ "ಎಲ್ಲ ವಾಸಿಯಾಯಿತು" ಎಂದದ್ದು.
ಅದೇ ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆಯಲ್ಲ.
ಹಾಗಾಗಿ ತೆಗೆಯಲು ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲ.
ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ನನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆ.
ಇಹಿಹಿ~
ನಾನು ಮತ್ತೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೆ.
ಧಬ್, ಧಬ್, ಧಬ್.
ಗಾಳಿ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು.
Didi ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಕಥೆಯೊಳಗೆ ಇಳಿದು ನೋಡುತ್ತೀಯಾ?
WAGZAK JUMP — ಜಿಗಿದು ಜಗತ್ತಿನ ಒಳಗೆ
ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು
Q. Didi ಕೆನ್ನೆಗೆ ಅಂಟಿದ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅನ್ನು ಯಾಕೆ ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ?
Didi ಗೆ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಗಾಯ ಮುಚ್ಚುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಬಿದ್ದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ Didi ಯ ಎರಡೂ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು "ಎಲ್ಲ ವಾಸಿಯಾಯಿತು" ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಅಮ್ಮನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕೈ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ Didi ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ತೆಗೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
Q. ಈ ಕಥೆ ಮಗುವಿಗೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕೊಡಬಹುದು?
ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ನೆನಪು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹೊರೆಯನ್ನು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುವ ಇರುವೆಯನ್ನು ನೋಡಿ Didi ತನ್ನನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಪ್ರೀತಿ ಪಡೆದ ನೆನಪೇ ತನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಗು ಸಹಜವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಬಹುದು.
Q. WAGZAK JUMP ನಲ್ಲಿ Didi ಯಂಥ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಬಹುದೇ?
ಹೌದು. WAGZAK JUMP ನಲ್ಲಿ Didi ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರು ಬಂದು ಮಗುವಿನ ಜೊತೆಗೇ ಜಗತ್ತಿನ ಒಳಗೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾರೆ. ಜಾಹೀರಾತಿಲ್ಲದೆ 30 ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ 100ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು 3D ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ, ಕಥೆಯನ್ನೂ ಕಲಿಕೆಯನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಭೇಟಿಯಾಗಬಹುದು.
ಇವತ್ತಿನ ನಡಿಗೆಯ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು! ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಮತ್ತೆ ಮಜವಾದ ಕಥೆ ಹಿಡಿದು ಬರುತ್ತೇನೆ. ಇಂತಿ, Didi.