Paglalakad ni Didi — Ang batang ipinagmamalaki ang kanyang benda

Paglalakad ni Didi — Kung bakit ipinagmamalaki ko ang benda ko

💡 Ang kwentong ito ay tungkol sa —
Laging may maliit na benda sa pisngi ni Didi. Palagi niyang naririnig ang tanong na “Bakit hindi mo tinatanggal?”, pero ngumingiti lang si Didi at dumadaan.
Sa isang mahanging araw ng paglalakad, naalala ni Didi ang panahong maliit pa siya. Ang araw na natumba siya at humagulgol, at ang mainit na mga kamay na humawak sa magkabila niyang pisngi.
Ano ang totoong dahilan kung bakit hindi niya tinatanggal ang benda? Maglakad tayo nang dahan-dahan kasama si Didi.

Sa isang mahanging araw, naglakad ako

Si Didi na dahan-dahang naglalakad sa daang tinatamaan ng sikat ng araw

Masarap ang tanghalian, kaya lumabas ako para maglakad sa harap ng bahay.

Ngayon, habang naglalakad, ikukuwento ko nang kaunti ang tungkol sa akin, si Didi.

Wala namang espesyal… pero sa hindi malamang dahilan, gusto kong sabihin ito ngayon.

Sobra akong kumain ng tanghalian. Hihi, talagang hindi ko kayang pigilan ang gana ko kapag si Lola ang nagluto.

Kaya lumabas ako para matunawan. Kung hindi, aantukin lang ako.

Si Didi na malalaki ang hakbang habang naglalakad sa daang-gubat sa isang mahanging araw na hindi mainit at hindi malamig

Hindi mainit, hindi malamig, at may hanging kumikiliti sa dulo ng ilong.

Sa ganitong araw, sumasaya ako kaya malalaki ang hakbang ko.

Dagundong, dagundong, dagundong.


“Bakit laging may benda sa pisngi mo?”

Ang likuran ni Didi habang matatag na naglalakad sa batuhang daan

Naglalakad ako sa batuhang daan nang huminto ang tindero ng convenience store na papalapit sa akin.

Si Didi na sandaling huminto dahil sa tanong ng isang tao sa batuhang daan

“Hoy, iha, noong isang linggo rin, bakit laging may benda sa pisngi mo?”

…Madalas kong marinig ang tanong na ito. Sa totoo lang, halos palagi.

Kapag naglalakad, sa grocery, minsan kahit sa elevator. Haha.

Sa bawat pagkakataon, sinasabi ko lang na “Ganito lang, istilo ko ito~” tapos dumadaan na lang ako.

Si Didi na naglalakad nang buong tapang na may benda sa pisngi

Pero alam mo? Ngayon, habang naglalakad ako, paulit-ulit kong naaalala ang dati.

Bakit nga ba hindi ko tinatanggal? Istilo nga ba talaga?

Hmm… tama rin naman iyon. Ay, ano nga ba. Bumabagal na naman ang lakad ko.


Kapag nagsimula akong mag-isip, bumabagal ang lakad ko

Si Didi na mabagal na naglalakad sa daang-gubat kung saan pumapasok ang sikat ng araw sa pagitan ng matatayog na pino

May ugali akong bumabagal ang lakad kapag nagsimula na akong mag-isip.

Habang dahan-dahan akong naglalakad, marahan kong hinaplos ng daliri ang bendang nakadikit sa pisngi ko.

Si Didi na nakayuko at tahimik na hinahaplos ng daliri ang benda sa kanyang pisngi

Naisip ko, doon nga ito nagsimula.

Noong napakaliit ko pa. Mas maliit pa kaysa ngayon, mas maliit na maliit.


Ang araw na natisod ako sa bato at humagulgol

Ang maliit na Didi noon na nagulat nang matisod sa bato at matumba

Natisod ako sa bato at natumba. Aray!! ang nasabi ko.

Nagasgas ang tuhod ko, nagasgas din ang pisngi ko. Humagulgol ako. Malakas na malakas talaga.

Ang magkabilang pisngi ni Didi na may luha sa mata, hawak ng dalawang mainit na kamay

Pero sa sandaling iyon, may lumapit na mainit na kamay.

Hinawakan nito ang magkabila kong pisngi, marahang hinipan, at nilagyan ako ng isang benda dito.

“Magaling ka na.”

Napakainit talaga ng kamay na iyon. …Kamay ng nanay ko.

…


Nakakita ako ng langgam na ayaw ibaba ang dala nito

Si Didi na nakayukong tinitingnan ang mga langgam na nakahilera sa paanan ng puno

Uy. Langgam.

Sa ilalim ng puno, nakahilera ang mga langgam na naglalakad.

May isang bitbit ang mas malaki pa sa katawan niya— grabe!! Paano niya kaya nabubuhat iyon?

Sandali akong yumuko at tumingin. Hindi talaga ibinaba ng langgam ang dala niya.

Mabigat siguro iyon. Ha? Hindi pa rin ibinababa. Hanggang dulo?

Ah.

Si Didi na nakatingala sa sikat ng araw na bumubuhos sa pagitan ng mga dahon, na parang may naunawaan

Ganoon din pala ako.

Tumayo ako at nagpatuloy sa paglalakad.

Hinawakan ko ang pisngi ko. Nandoon ang benda. Nandoon ito palagi.


Kaya hindi ko ito tinatanggal

Si Didi na nakangiti habang muling marahang hinahaplos ang benda sa pisngi

Oo, kaya hindi ko ito tinatanggal.

Noong natumba ako, may nagsabi sa akin ng “Magaling ka na.”

Iyon ang nakadikit dito ngayon.

Kaya wala akong dahilan para tanggalin ito.

Si Didi na nakangiti nang maaliwalas habang kumakaway

Hindi ko ito tatanggalin. Ito kasi ang ipinagmamalaki ko.

Hehehe~

Ang anino ni Didi na muling malalaki ang hakbang papunta sa kabilang dulo ng daan

Muli akong humakbang nang malalaki.

Dagundong, dagundong, dagundong.

Mas masarap pa sa kanina ang hangin.


100+
3D na Nilalaman
30
Mga Wikang Suportado
ZERO
Pag-aaral na Walang Ads

Gusto mo bang pumasok sa kwento nina Didi at ng mga kaibigan niya?

WAGZAK JUMP — Tumalon Papasok sa Mundo


Mga Madalas Itanong

Q. Bakit hindi tinatanggal ni Didi ang bendang nakadikit sa pisngi niya?

Para kay Didi, hindi lang pantakip sa sugat ang benda. Nakapaloob doon ang mainit na kamay ng nanay niya na humawak sa magkabilang pisngi ng umiiyak na maliit na Didi at nagsabing “Magaling ka na.” Kaya itinuturing ni Didi na pagmamalaki niya ang benda at hindi niya ito tinatanggal.

Q. Anong kahulugan ang maibibigay ng kwentong ito sa isang bata?

Ipinapakita nito na ang mahahalagang alaala ay nananatili nang matagal sa puso kahit hindi nakikita ng mata. Tulad ng pag-alala ni Didi sa sarili niya habang pinapanood ang langgam na hanggang dulo ay hindi ibinababa ang dala nito, madaling mararamdaman ng bata na ang alaala ng pagmamahal ang nagiging lakas na nagbabantay sa kanya.

Q. Makikilala ba sa WAGZAK JUMP ang mga karakter na tulad ni Didi?

Oo. Sa WAGZAK JUMP, lumalabas si Didi at ang mga kaibigan niya at sabay silang tumatalon papasok sa mundo kasama ang bata. Walang ads, at habang tinatamasa ang mahigit 100 3D na nilalaman sa 30 wika, sabay na makakasalubong ang kwento at ang pagkatuto.


Tapos na ang kwento ng paglalakad ngayon! Sa susunod, may dala na naman akong masayang kwento. Mula kay Didi.

Blog