Didi ची रपेट — जिला चिकटपट्टीच अभिमान वाटतो अशी मुलगी
Didi ची रपेट — चिकटपट्टी माझा अभिमान का आहे
Didi च्या गालावर नेहमी एक चिकटपट्टी असते. “काढत का नाहीस?” हा प्रश्न दर वेळी ऐकते, आणि Didi हलकेच हसून पुढे निघून जाते.
वारा छान असलेल्या दिवशी रपेट मारताना Didi ला ती लहान होती तेव्हाची आठवण येते. पडून हमसून हमसून रडलेला तो दिवस, आणि दोन्ही गाल कुरवाळणारे उबदार हात.
चिकटपट्टी न काढण्याचं खरं कारण काय आहे, ते Didi सोबत निवांत चालत बघू या.
वारा छान होता त्या दिवशी रपेट मारायला निघाले
दुपारचं जेवणही आवडीने जेवले, आणि घरासमोर रपेट मारायला निघाले.
आज रपेट मारता मारता मी, Didi, माझ्याबद्दल थोडं सांगते.
काही खास नाही… तरी आज न जाणे का सांगावंसं वाटलं.
दुपारी फारच जास्त जेवले. ही ही, आजीच्या हातच्या स्वयंपाकापुढे भुकेवर ताबाच राहत नाही.
म्हणून पचावं म्हणूनही निघाले आहे. नाहीतर सारखी झोप येते.
ऊन नाही, थंडी नाही, आणि नाकाच्या शेंड्याला गुदगुल्या करणारा वारा वाहतोय असा दिवस.
अशा दिवशी मन प्रसन्न असतं म्हणून पावलं आपोआप लांब लांब पडतात.
धप, धप, धप.
“गालावर चिकटपट्टी लावून का फिरतेस?”
दगडी वाटेने चालत होते, तेवढ्यात समोरून येणाऱ्या दुकानदार काकांनी मला बघून पाऊल थांबवलं.
“ए पोरी, मागच्या आठवड्यातही तसंच होतं; गालावर चिकटपट्टी लावून का फिरतेस?”
…हा प्रश्न मी वारंवार ऐकते. खरं सांगायचं तर जवळजवळ दर वेळी.
रपेट मारताना, दुकानात, आणि कधी कधी तर लिफ्टमध्येसुद्धा. हेहे.
प्रत्येक वेळी मी “असंच, स्टाइल म्हणून~” म्हणत पुढे निघून जाते.
पण खरं सांगू का, आज चालताना सारखी जुनी आठवण येत राहिली.
काढत का नाही? खरंच नुसतं स्टाइल म्हणून?
हं… तेही खरंच आहे. अरे, काय आहे हे. पाय सारखे मंदावतायत.
विचार सुरू झाला की पावलं मंदावतात
माझी एक सवय आहे — विचार सुरू झाला की माझी पावलं मंदावतात.
संथपणे चालता चालता, गालावरच्या चिकटपट्टीला मी हाताने हळूच टप टप केलं.
विचार केला तेव्हा लक्षात आलं — त्याच वेळची गोष्ट आहे.
मी खूप लहान होते तेव्हाची. आतापेक्षा कितीतरी, कितीतरी लहान.
दगडात पाय अडकून हमसून हमसून रडलेला तो दिवस
दगडात पाय अडकला आणि मी पडले. आई गं!! असं करत.
गुडघाही सोलवटला आणि गालही सोलवटला. आणि मी हमसून हमसून रडले. अगदी मोठ्याने.
पण त्याच वेळी, एक उबदार हात जवळ आला.
माझे दोन्ही गाल कुरवाळले, फुंकर घातली, आणि इथे एक चिकटपट्टी लावून दिली.
“सगळं बरं झालं.”
तो हात खरंच उबदार होता. …माझ्या आईचा हात.
…
ओझं खाली न ठेवणारी मुंगी बघितली
अरे. मुंगी.
झाडाखाली मुंग्या रांग लावून चालल्या होत्या.
एक तर स्वतःच्या अंगापेक्षाही मोठं काहीतरी उचलून नेत होती — अगं बाई!! ते उचलतात तरी कसं?
जरा वेळ खाली बसून बघितलं. मुंगी काही केल्या ते खाली ठेवतच नव्हती.
जड तर असेलच. अरे? खाली ठेवत नाही. अगदी शेवटपर्यंत?
अच्छा.
मीही तशीच आहे की.
मी उठून पुन्हा चालायला लागले.
गालावर हात ठेवला. चिकटपट्टी तिथेच होती. नेहमीच तिथे होती.
म्हणूनच काढत नाही
हो, म्हणूनच काढत नाही.
मी पडले तेव्हा कुणीतरी मला “सगळं बरं झालं” असं म्हटलं होतं.
तेच तर इथे असं चिकटलेलं आहे ना.
मग काढायचं काही कारणच नाही.
काढणार नाही. हा तर माझा अभिमान आहे.
ही ही ही~
मी पुन्हा पावलं लांब लांब टाकली.
धप, धप, धप.
वारा आत्तापेक्षा जरा जास्तच छान वाटला.
Didi आणि तिच्या दोस्तांच्या गोष्टीत आत जायचंय?
WAGZAK JUMP — उडी घ्या जगात
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
प्र. Didi गालावरची चिकटपट्टी का काढत नाही?
Didi साठी चिकटपट्टी म्हणजे नुसतं जखम झाकणारं काही नाही. लहान असताना पडून रडणाऱ्या Didi चे दोन्ही गाल कुरवाळून “सगळं बरं झालं” असं म्हणणाऱ्या आईचे उबदार हात त्यात सामावलेले आहेत. म्हणून Didi तिला स्वतःचा अभिमान मानते आणि काढत नाही.
प्र. ही गोष्ट मुलाला काय देऊ शकते?
मोलाच्या आठवणी दिसत नसल्या तरी मनात दीर्घकाळ राहतात, हे ती सांगून जाते. ओझं शेवटपर्यंत सांभाळणाऱ्या मुंगीकडे बघून Didi ला स्वतःची आठवण येते, तसंच मुलालाही सहजपणे जाणवेल की प्रेम मिळाल्याची आठवण त्याला सांभाळणारी ताकद बनते.
प्र. WAGZAK JUMP मध्ये Didi सारखी पात्रं भेटतात का?
हो. WAGZAK JUMP मध्ये Didi आणि तिचे दोस्त येतात आणि मुलासोबत जगात उडी घेतात. जाहिरातींशिवाय, 30 भाषांमध्ये, शंभरहून अधिक 3D आशय अनुभवत गोष्ट आणि शिकणं दोन्ही एकाच वेळी भेटतात.
आजच्या रपेटीची गोष्ट संपली! पुढच्या वेळी पुन्हा एक मजेदार गोष्ट घेऊन येईन. कळावे, Didi.