Didi ની લટાર — જેને પાટો જ પોતાનું ગૌરવ છે એવી છોકરી
Didi ની લટાર — પાટો મારું ગૌરવ કેમ છે
Didi ના ગાલ પર હંમેશાં એક પાટો ચોંટેલો હોય છે. “કેમ કાઢતી નથી?” એવો સવાલ દર વખતે સાંભળે છે, ને Didi સહેજ હસીને આગળ નીકળી જાય છે.
પવન સરસ હોય એવા દિવસે લટાર મારતાં મારતાં Didi ને પોતે નાની હતી ત્યારની યાદ આવે છે. પડીને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડેલો એ દિવસ, ને બંને ગાલ પંપાળતા હૂંફાળા હાથ.
પાટો ન કાઢવાનું સાચું કારણ શું છે, એ Didi સાથે નિરાંતે ચાલતાં ચાલતાં જોઈએ.
પવન સરસ હતો એ દિવસે લટાર મારવા નીકળી
બપોરનું ખાવાનુંય મજેથી ખાધું, ને ઘર આગળ લટાર મારવા નીકળી.
આજે લટાર મારતાં મારતાં હું, Didi, મારા વિશે થોડી વાત કરું.
કંઈ ખાસ નથી… તોય આજે ન જાણે કેમ કહેવાનું મન થયું.
બપોરે બહુ વધારે ખવાઈ ગયું. હી હી, દાદીના હાથની રસોઈ આગળ ભૂખ પર કાબૂ જ નથી રહેતો.
એટલે પચે પણ ખરું એમ કરીને નીકળી છું. નહીં તો વારે વારે ઊંઘ આવે.
ન ગરમી, ન ઠંડી, ને નાકના ટેરવે ગલીપચી થાય એવો પવન વાતો દિવસ.
આવા દિવસે મન પ્રસન્ન રહે એટલે ડગલાં આપોઆપ લાંબાં લાંબાં ભરાય.
ધબ, ધબ, ધબ.
“ગાલ પર પાટો ચોંટાડીને કેમ ફરે છે?”
પથ્થરિયા રસ્તે ચાલતી હતી ત્યાં સામેથી આવતા દુકાનવાળા કાકાએ મને જોઈને પગ થોભાવ્યા.
“એ છોકરી, ગયા અઠવાડિયેય એવું જ હતું; ગાલ પર પાટો ચોંટાડીને કેમ ફરે છે?”
…આ સવાલ તો વારંવાર સાંભળું છું. સાચું કહું તો લગભગ દર વખતે.
લટાર મારતી વખતે, દુકાનમાં, ને ક્યારેક તો લિફ્ટમાંય. હેહે.
એ વખતે હું “એમ જ, સ્ટાઇલ માટે~” કહીને સરકી જાઉં છું.
પણ સાચું કહું તો, આજે ચાલતાં ચાલતાં વારેવારે જૂની વાત યાદ આવતી રહી.
કેમ કાઢતી નથી? ખરેખર બસ સ્ટાઇલ માટે?
હં… એય સાચું છે. અરે, શું છે આ. પગ વારેવારે ધીમા પડે છે.
વિચાર શરૂ થાય એટલે ડગલાં ધીમાં પડે
મને એક ટેવ છે — વિચાર શરૂ થાય એટલે મારાં ડગલાં ધીમાં પડી જાય.
ધીમે ધીમે ચાલતાં ચાલતાં, ગાલ પર ચોંટેલા પાટાને મેં હાથે ટપ ટપ અડકી જોયું.
વિચાર્યું તો ધ્યાનમાં આવ્યું — એ વખતની જ વાત છે.
હું બહુ નાની હતી ત્યારની. અત્યાર કરતાં ઘણી, ઘણી નાની.
પથ્થરમાં પગ ભરાયો ને ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડેલો એ દિવસ
પથ્થરમાં પગ ભરાયો ને હું પડી ગઈ. ઓય!! એમ કરીને.
ઘૂંટણ પણ છોલાયો ને ગાલ પણ છોલાયો. ને હું ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી. સાચે જ મોટેથી.
પણ એ જ વખતે, એક હૂંફાળો હાથ પાસે આવ્યો.
મારા બંને ગાલ પંપાળ્યા, ફૂ ફૂ કરીને ફૂંક મારી, ને અહીં એક પાટો ચોંટાડી દીધો.
“બધું મટી ગયું.”
એ હાથ સાચે જ હૂંફાળો હતો. …મારી બાનો હાથ.
…
ભાર નીચે ન મૂકતી કીડી જોઈ
અરે. કીડી.
ઝાડ નીચે કીડીઓ હાર બાંધીને જતી હતી.
એક તો પોતાના શરીર કરતાંય મોટું કંઈક ઊંચકીને જતી હતી — અરે!! એ વળી ઊંચકાય કેવી રીતે?
થોડી વાર નીચે બેસીને જોયું. કીડી તો કોઈ રીતે નીચે મૂકતી જ નહોતી.
ભારે તો હશે જ. અરે? નીચે નથી મૂકતી. છેક સુધી?
ઓહ.
હુંય એવી જ છું ને.
હું ઊભી થઈને ફરી ચાલવા લાગી.
ગાલ પર હાથ મૂક્યો. પાટો ત્યાં જ હતો. હંમેશાં ત્યાં જ હતો.
એટલે જ કાઢતી નથી
હા, એટલે જ કાઢતી નથી.
હું પડી ત્યારે કોઈએ મને “બધું મટી ગયું” એમ કહ્યું હતું.
એ જ તો અહીં આમ ચોંટેલું છે ને.
તો પછી કાઢવાનું કોઈ કારણ જ નથી.
નહીં કાઢું. આ તો મારું ગૌરવ છે.
હી હી હી~
મેં ફરી ડગલાં લાંબાં લાંબાં ભર્યાં.
ધબ, ધબ, ધબ.
પવન હમણાં કરતાં સહેજ વધારે સરસ લાગ્યો.
Didi ને એના દોસ્તોની વાર્તામાં અંદર જવું છે?
WAGZAK JUMP — કૂદી પડો દુનિયામાં
વારંવાર પુછાતા પ્રશ્નો
પ્ર. Didi ગાલ પર ચોંટેલો પાટો કેમ કાઢતી નથી?
Didi માટે પાટો એ ફક્ત ઘા ઢાંકવાની વસ્તુ નથી. નાની હતી ત્યારે પડીને રડતી Didi ના બંને ગાલ પંપાળીને “બધું મટી ગયું” એમ કહેનારા બાના હૂંફાળા હાથ એમાં સમાયેલા છે. એટલે Didi એને પોતાનું ગૌરવ માને છે ને કાઢતી નથી.
પ્ર. આ વાર્તા બાળકને શું આપી શકે?
કીમતી યાદો દેખાય નહીં તોય મનમાં લાંબો સમય રહે છે, એ વાત કહી જાય છે. ભાર છેક સુધી ઊંચકી રાખતી કીડીને જોઈને Didi ને પોતાની યાદ આવે છે, એમ જ બાળકને પણ સહજ રીતે લાગશે કે પ્રેમ પામ્યાની યાદ એને સાચવનારું બળ બની જાય છે.
પ્ર. WAGZAK JUMP માં Didi જેવાં પાત્રો મળે છે?
હા. WAGZAK JUMP માં Didi ને એના દોસ્તો આવે છે ને બાળક સાથે દુનિયામાં કૂદી પડે છે. જાહેરાત વગર, 30 ભાષાઓમાં, સોથી વધારે 3D સામગ્રી માણતાં માણતાં વાર્તા ને શીખ બંને એકસાથે મળે છે.
આજની લટારની વાત પૂરી! આવતી વખતે ફરી એક મજાની વાર્તા લઈને આવીશ. લિ. Didi.