การเดินเล่นของ Didi — ทำไมพลาสเตอร์แผ่นนี้ถึงเป็นความภาคภูมิใจของฉัน
บนแก้มของ Didi มีพลาสเตอร์ติดอยู่เสมอ ทุกครั้งที่มีคนถามว่า "ทำไมไม่ดึงออก?" Didi ก็แค่ยิ้มแล้วเดินต่อไป
ในวันที่ลมพัดอ่อนๆ ขณะเดินเล่น Didi นึกถึงความทรงจำในวัยเด็ก — วันที่สะดุดล้มแล้วร้องไห้หนักมาก และมีมือที่อบอุ่นสองข้างโอบกุมแก้มทั้งสองของเธอไว้
มาค่อยๆ เดินไปพร้อมกับ Didi แล้วเราจะรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมดึงพลาสเตอร์ออก
วันลมดีๆ ออกมาเดินเล่น
กินข้าวกลางวันอร่อยๆ แล้ว ก็ออกมาเดินเล่นหน้าบ้านซะหน่อย
วันนี้ระหว่างเดินจะเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังนะ เรื่องของ Didi น่ะ
ไม่มีอะไรพิเศษหรอก… แต่วันนี้อยากเล่าขึ้นมาเฉยๆ
กินข้าวกลางวันเยอะมากเลย ฮิฮิ ทำอะไรได้ ฝีมือทำอาหารของ Halme นี่สู้ไม่ไหวจริงๆ
เลยออกมาช่วยย่อยอาหารด้วย ไม่งั้นง่วงตลอดเลย
ไม่ร้อนไม่หนาว ลมเบาๆ ที่ทำให้ปลายจมูกเย็นสบาย
วันแบบนี้ใจมันเบิกบาน เลยอยากก้าวเท้าใหญ่ๆ ไปเรื่อยๆ
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ
"ทำไมติดพลาสเตอร์ที่แก้มเดินไปทั่วล่ะ?"
กำลังเดินบนทางหินอยู่ ลุงเจ้าของร้านสะดวกซื้อที่เดินมาจากฝั่งตรงข้ามก็หยุดมองฉัน
"หนู สัปดาห์ที่แล้วก็เป็นแบบนี้ ทำไมติดพลาสเตอร์ที่แก้มเดินไปด้วยล่ะ?"
…คำถามที่ฉันได้ยินบ่อยมากๆ จริงๆ ได้ยินแทบทุกครั้งเลย
ตอนเดินเล่นก็เจอ ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก็เจอ บางทีในลิฟต์ด้วย ฮ่าๆ
ทุกครั้งฉันก็แค่ตอบว่า "แค่ชอบค่ะ เท่ดี~" แล้วก็เดินผ่านไป
แต่วันนี้ระหว่างเดิน ความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ
ทำไมถึงไม่ดึงออก? เพราะชอบจริงๆ เหรอ?
อืม… ก็ใช่นะ แต่ทำไมก้าวเท้าถึงช้าลงเองเลย
พอเริ่มคิด ก้าวเท้าก็ช้าลง
ฉันมีนิสัยอย่างหนึ่ง คือพอเริ่มคิดอะไรขึ้นมา ก้าวเท้าก็จะช้าลงเอง
ค่อยๆ เดินไปพลางใช้นิ้วแตะพลาสเตอร์บนแก้มเบาๆ
นึกขึ้นมาได้ว่า… มันเป็นตอนนั้นน่ะ
ตอนที่ยังเล็กมากๆ เล็กกว่าตอนนี้มากมายเลย
วันที่สะดุดหินล้มแล้วร้องไห้หนักมาก
สะดุดหินแล้วล้มลงไปเลย โอ๊ย!!
เข่าก็ถลอก แก้มก็ถลอก ร้องไห้เสียงดังมากๆ จริงๆ นะ
แล้วก็มีมืออุ่นๆ เข้ามา
โอบกุมแก้มทั้งสองข้าง ฟู่ๆ เป่าให้ แล้วก็แปะพลาสเตอร์ไว้ตรงนี้
"หายแล้วนะ"
มือนั้นอุ่นมากเลย …มือแม่
…
เห็นมดที่ไม่ยอมวางของลง
โอ้ มดนี่นา
ใต้ต้นไม้มีมดเดินเรียงแถวกันไป
ตัวหนึ่งแบกของที่ใหญ่กว่าตัวเองไว้ — เฮ้ย!! แบกได้ยังไงกัน?
นั่งยองๆ ดูสักครู่ มดไม่ยอมวางเลยสักที
หนักแน่ๆ เลย อ้าว? ไม่วางเลย จนถึงที่สุดเลยเหรอ?
อ๋อ
ฉันก็เหมือนกันเลยนี่นา
ลุกขึ้นแล้วก็เดินต่อ
แตะที่แก้ม มีพลาสเตอร์อยู่ มีอยู่เสมอ
นั่นแหละถึงไม่ดึงออก
ใช่แล้ว นั่นแหละที่ฉันไม่ดึงออก
ตอนที่ฉันล้ม มีคนบอกว่า "หายแล้วนะ"
คำนั้นมันติดอยู่ที่นี่แบบนี้น่ะ
เพราะงั้นจะดึงออกทำไม
จะไม่ดึงออกหรอก นี่คือความภาคภูมิใจของฉัน
ฮิฮิฮิ~
ฉันก้าวเท้าใหญ่ๆ อีกครั้ง
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ
ลมดีกว่าเมื่อกี้นิดหน่อยเลย
อยากเข้าไปในโลกของ Didi และเพื่อนๆ ไหม?
WAGZAK JUMP — กระโดดเข้าสู่โลกกว้าง
คำถามที่พบบ่อย
Q. ทำไม Didi ถึงไม่ดึงพลาสเตอร์บนแก้มออก?
สำหรับ Didi พลาสเตอร์ไม่ใช่แค่สิ่งที่ปิดแผล แต่มันเก็บความทรงจำของแม่ที่โอบกุมแก้มทั้งสองข้างของเธอไว้ตอนที่ล้มในวัยเด็กและพูดว่า "หายแล้วนะ" มือที่อบอุ่นและคำพูดเต็มไปด้วยความรักนั้นอยู่ในพลาสเตอร์นี้ นั่นเลยทำให้ Didi ถือว่ามันเป็นความภาคภูมิใจและไม่ยอมดึงออก
Q. เรื่องนี้มีความหมายอะไรกับเด็กๆ บ้าง?
เรื่องนี้บอกว่าความทรงจำของความรักอาจมองไม่เห็น แต่มันอยู่ในใจได้นานมาก เหมือนที่ Didi เข้าใจตัวเองผ่านมดที่ไม่ยอมวางของ เด็กๆ ก็สามารถรู้สึกได้ว่าความทรงจำที่ได้รับความรักนั้นคือพลังที่คอยปกป้องพวกเขาอยู่เสมอ
Q. ใน WAGZAK JUMP จะได้พบตัวละครแบบ Didi ไหม?
ได้เลย ใน WAGZAK JUMP มี Didi และเพื่อนๆ คอยพาเด็กๆ ออกสำรวจโลกด้วยกัน ไม่มีโฆษณา รองรับ 30 ภาษา มีคอนเทนต์ 3D มากกว่า 100 รายการ ที่นำเรื่องราวและการเรียนรู้มาไว้ด้วยกัน
เรื่องเดินเล่นวันนี้จบแล้ว! คราวหน้าจะเอาเรื่องสนุกๆ มาเล่าอีกนะ — Didi