Didi को सयर - ब्यान्डेज नै गर्व लाग्ने बच्चा
Didi को सयर — ब्यान्डेज मेरो गर्व हुनुको कारण
Didi को गालामा सधैं एउटा ब्यान्डेज टाँसिएको हुन्छ। "किन निकाल्दिनौ?" भन्ने प्रश्न हरेक पटक सुन्छिन्, तर Didi मुसुक्क हाँसेर अघि बढ्छिन्।
हावा राम्रो चलेको दिन सयर गर्दै जाँदा, Didi सानै छँदाको सम्झना ताजा पार्छिन्। लडेर डाँको छाडी रोएको दिन, दुवै गाला सुम्सुम्याइदिने न्यानो हात।
ब्यान्डेज ननिकाल्नुको साँचो कारण के हो, Didi सँगै बिस्तारै हिँडेर हेरौं।
हावा राम्रो चलेको दिन, सयर गर्न निस्कें
दिउँसोको खाना पनि मिठो मानेर खाइसकेपछि, घरअगाडि सयर गर्न निस्कें।
आज सयर गर्दै म, Didi को बारेमा अलिकति कुरा गर्छु है।
खासै ठूलो कुरा होइन… तैपनि आज किन किन भन्न मन लाग्यो।
दिउँसो धेरै नै खाइयो। हिहि, हजुरआमाको पाकशैलीअगाडि भोक रोक्नै सकिँदैन।
त्यसैले पचाउन पनि होस् भनेर निस्केकी। नत्र बारम्बार निद्रा लाग्छ नि।
न गर्मी न जाडो, नाकको टुप्पो चिलाउने खालको हावा चलेको दिन।
यस्तो दिनमा मन खुसी भएर ठूला-ठूला पाइला चाल्न मन लाग्छ।
धब्, धब्, धब्।
"गालामा ब्यान्डेज टाँसेर किन हिँड्छौ?"
ढुङ्गे बाटोमा हिँडिरहेकी थिएँ, अगाडिबाट आउँदै गरेका पसलका साहुजी मलाई देखेर रोकिए।
"नानी, गत हप्ता पनि त्यस्तै थियो, गालामा ब्यान्डेज टाँसेर किन हिँड्छौ?"
…यो, बारम्बार सुन्ने प्रश्न हो। साँच्चै भन्दा झन्डै हरेक पटक सुन्छु।
सयर गर्दा पनि, पसलमा पनि, कहिलेकाहीँ लिफ्टमा पनि। हाहा
त्यति बेला म "यसै, स्टाइलका लागि नि~" भन्दै सुरुक्क अघि बढिहाल्छु।
तर के थाहा छ। आज हिँड्दै गर्दा बारम्बार पुराना कुरा सम्झना आयो।
किन ननिकालेको होला? साँच्चै स्टाइलकै लागि?
उम्… त्यो पनि ठीकै हो। ए, के भयो। पाइला बारम्बार सुस्ताउँदै छ।
सोच्न थालेपछि पाइला सुस्ताउँछ
मलाई एक पटक सोच्न थालेपछि पाइला सुस्ताउने बानी छ।
सुस्त-सुस्त हिँड्दै, गालामा टाँसिएको ब्यान्डेजलाई हातले छोइछोई हेरेँ।
सोच्दै जाँदा त्यही बेलाको कुरा रहेछ।
एकदमै सानी छँदाको। अहिलेभन्दा धेरै, धेरै सानी छँदाको।
ढुङ्गाको टुप्पोमा ठोक्किएर डाँको छाडी रोएको दिन
ढुङ्गाको टुप्पोमा ठोक्किएर लडिहालेँ। उफ्!! भन्दै।
घुँडा पनि छिल्लियो, गाला पनि छिल्लियो। म डाँको छाडेर रोएँ। साँच्चै ठूलो स्वरमा।
तर त्यही बेला, एउटा न्यानो हात नजिक आयो।
मेरा दुवै गाला सुम्सुम्याएर, फू-फू गरिदिएर, यहाँ एउटा ब्यान्डेज टाँसिदियो।
"सबै निको भयो।"
त्यो हात साँच्चै न्यानो थियो। …हाम्री आमाको हात।
…
भारी नबिसाउने कमिला देखेँ
ए। कमिला रहेछ।
रूखमुनि कमिलाहरू लहरै लाइन लागेर हिँडिरहेका थिए।
एउटाले त आफ्नै शरीरभन्दा ठूलो चीज बोकेर हिँडिरहेको थियो — ओहो!! त्यो कसरी उठाएको होला?
एकछिन घुँडा धसेर हेरेँ। कमिलाले पटक्कै बिसाएन।
गह्रौं त होला नि। ए? बिसाउँदै नबिसाउने? अन्तिमसम्म?
ए।
म पनि त्यस्तै पो रहेछु।
म उठेर फेरि हिँडेँ।
गालामा हात राखेर हेरेँ। ब्यान्डेज थियो। सधैं थियो।
त्यसैले ननिकालेको
हो, त्यसैले ननिकालेको।
म लडेको बेला कसैले मलाई "सबै निको भयो" भनिदिएको कुरा।
त्यही त यहाँ यसरी टाँसिएर बसेको छ नि।
त्यसैले निकाल्नुपर्ने कारणै छैन।
निकाल्दिनँ। यही त मेरो गर्व हो नि।
इहिहि~
मैले फेरि ठूला-ठूला पाइला चालेँ।
धब्, धब्, धब्।
हावा अघिभन्दा अलिकति बढी नै राम्रो लाग्यो।
Didi र साथीहरूको कथाभित्र पस्न चाहन्छौ?
WAGZAK JUMP — हाम फालेर संसारभित्र
बारम्बार सोधिने प्रश्न
Q. Didi ले गालामा टाँसिएको ब्यान्डेज किन निकाल्दिनन्?
Didi का लागि ब्यान्डेज भनेको घाउ छोप्ने साधन मात्र होइन। सानी छँदा लडेर रोइरहेकी Didi का दुवै गाला सुम्सुम्याएर "सबै निको भयो" भनिदिने आमाको न्यानो हात त्यहीँ अटाएको छ। त्यसैले Didi ब्यान्डेजलाई आफ्नो गर्व ठान्छिन् र निकाल्दिनन्।
Q. यो कथाले बच्चालाई कस्तो अर्थ दिन सक्छ?
अनमोल सम्झना आँखाले नदेखिए पनि मनमा लामो समय रहन्छ भन्ने कुरा सुनाउँछ। भारी अन्तिमसम्म बोकेर हिँड्ने कमिला देखेर Didi ले आफैंलाई सम्झेझैं, माया पाएको सम्झना नै आफूलाई जोगाउने बल हो भन्ने कुरा बच्चाले सहजै अनुभव गर्न सक्छ।
Q. WAGZAK JUMP मा Didi जस्ता पात्रहरूलाई भेट्न सकिन्छ?
सकिन्छ। WAGZAK JUMP मा Didi र साथीहरू देखा परेर बच्चासँगै संसारभित्र हाम फाल्छन्। विज्ञापनविना ३० भाषामा १०० भन्दा बढी 3D सामग्री रमाउँदै, कथा र सिकाइ दुवैलाई एकैसाथ भेट्न सकिन्छ।
आजको सयरको कथा सकियो! अर्को पटक फेरि रमाइलो कथा लिएर आउँछु। तिम्रै, Didi।