ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਹਵਾ ਦਾ ਸੁਆਦ ਬਦਲ ਗਿਆ
Didi ਇਕੱਲੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਟਿਕ ਕੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਰੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਹਵਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਰੁੱਖ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ ਕੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ Didi ਦੀ ਜੰਗਲ ਵੇਖਣ ਦੀ ਡਾਇਰੀ ਹੈ।
ਜੰਗਲ ਦੇ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਧਰਦਿਆਂ ਹੀ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਧਰਿਆ ਤਾਂ ਹਵਾ ਦਾ ਸੁਆਦ ਹੀ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁੰਘੀ ਹੋਈ ਮਹਿਕ। ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਦੀ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਬੂ ਰਲੀ ਹੋਈ, ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਮਹਿਕ।
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਹਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਖਿਲਾਰ ਕੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਭਰ ਲਿਆ। ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਠੰਢੀ-ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਹਾ, ਕਿੰਨਾ ਸੁਹਣਾ।
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ। ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਠਰ੍ਹੰਮੇ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਆਈ ਹਾਂ।
ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਝੜੇ ਪੱਤੇ ਕੜਕ-ਕੜਕ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਰਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਨਣ ਟੋਟੇ-ਟੋਟੇ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕ ਗਈ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਕੇ ਰੁਕ ਗਈ।
ਧੌਣ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟਾਂ, ਚੋਟੀ ਦਿਸਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਤਣਾ ਇੰਨਾ ਮੋਟਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਵਾਂ ਤਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਨੇ।
ਖੁਰਦਰੀ ਛਿੱਲ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹਥੇਲੀ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਖੁਰਦਰੀ, ਠੰਢੀ ਤੇ ਸਖ਼ਤ।
ਇਹਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਭੇਤ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਤਾਂਘ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਤਾਂ ਹਾਂ।
WAGZAK JUMP ਵਿੱਚ “ਰੁੱਖ ਸੱਚੀਂ ਬੜੇ ਕੀਮਤੀ ਨੇ” ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜਿਓਂ ਵੇਖਣਾ ਜੋ ਸੀ।
ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਬਾਹਰ ਛੱਡਦਾ ਰੁੱਖ
ਸਕਰੀਨ ਵਿਚਲਾ ਰੁੱਖ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਰਦੀ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਨੂੰ ਸੂੰ— ਕਰ ਕੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਕਾਰਬਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ-ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਲਈ।
ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਫ਼ ਆਕਸੀਜਨ ਫੂੰ— ਕਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅੱਛਾ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਰੁੱਖ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਭਰ ਲਿਆ।
ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਨੇ ਜੋ ਆਕਸੀਜਨ ਛੱਡੀ, ਉਹੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਕਿੰਨੀ ਅਨੋਖੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਹੁਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜੋ ਬਦਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸੀ।
ਮੇਰਾ ਮੇਜ਼ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁੱਖ ਹੀ ਸੀ
ਰੁੱਖ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਸਕਰੀਨ ਅੱਗੇ ਸਰਕਾਈ ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਮੇਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ, ਕੁਰਸੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੇੜੀ ਤੇ ਘਰ ਤੱਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹੁਣ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਮੇਜ਼ ਵੀ, ਜਿਸ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਬਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ, ਸਭ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੇ ਨੇ।
ਰੋਜ਼ ਹੱਥ ਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਨਾ ਆਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ।
ਰੁੱਖ ਵੱਢਣਾ ਠੀਕ ਹੈ?
ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫ਼ਿਕਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜੇ ਇੰਝ ਹੀ ਰੁੱਖ ਵੱਢ-ਵੱਢ ਕੇ ਫ਼ਰਨੀਚਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਖ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ?
ਪਰ ਸਕਰੀਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁੱਖ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਆਕਸੀਜਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸੇ ਲਈ ਪੂਰੇ ਬੁੱਢੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ ਵਰਤ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਥਾਂ ਨਵਾਂ ਨਿੱਕਾ ਬੂਟਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿੱਕਾ ਬੂਟਾ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਵਧਦਿਆਂ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਵੀ ਵੱਧ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਸੀਜਨ ਵੀ ਵੱਧ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਸਿਰਫ਼ ਵੱਢਦੇ ਰਹੀਏ ਤਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵੱਢ ਕੇ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਲਾਈਏ ਤੇ ਪਾਲੀਏ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਤਕੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ।
ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਮੁੱਢ ਦੀ ਕਾਟ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਭੇਤ
ਤਾਂ ਫਿਰ ਰੁੱਖ ਨੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਜੋ ਕਾਰਬਨ ਜੋੜੀ, ਵੱਢੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਮੈਂ ਸਕਰੀਨ ਵਿਚਲੇ ਮੁੱਢ ਦੀ ਕਾਟ ਟਿਕ ਕੇ ਵੇਖੀ। ਗੋਲ-ਗੋਲ ਛੱਲੇ ਸੰਘਣੇ ਉੱਕਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰ ਪਤਾ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਵੱਢ ਵੀ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਕਾਰਬਨ ਉਵੇਂ ਦੀ ਉਵੇਂ ਸਾਂਭੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਂ ਰੱਖ ਲਵੋ — ਕਾਰਬਨ ਦਾ ਡੱਬਾ!
ਜਿਵੇਂ ਡੱਬੇ ਅੰਦਰ ਖਾਣਾ ਸਾਂਭਿਆ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਰਬਨ ਸਾਂਭੀ ਪਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਨੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਉਸ ਲੱਕੜ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਲੇ ਜਿਉਂਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਕਾਰਬਨ ਹੁਣ ਵੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪਈ ਹੈ।
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਬੱਸ ਲੱਕੜ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਟੁਕੜਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਲੁਕੀ ਪਈ ਸੀ।
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ
ਸਕਰੀਨ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਕੇ ਮੈਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਫੇਰ ਵੇਖਿਆ।
ਉਹੀ ਰੁੱਖ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣੇ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਰੁੱਖ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਕਸੀਜਨ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇ ਬਹੁਤ ਬਾਅਦ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੇਜ਼ ਜਾਂ ਕੁਰਸੀ ਬਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਾਰਬਨ ਘੁੱਟ ਕੇ ਸੰਭਾਲੀ ਰੱਖੇਗਾ।
ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਵੀ, ਤੇ ਵੱਢੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ — ਰੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰੁੱਖਾ, ਤੇਰਾ ਧੰਨਵਾਦ
ਮੈਂ ਖੁਰਦਰੇ ਤਣੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਹਥੇਲੀ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਖਿਆ। “ਸਾਫ਼ ਹਵਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤੇਰਾ ਧੰਨਵਾਦ। ਤੂੰ ਸੱਚੀਂ ਬੜਾ ਕੀਮਤੀ ਹੈਂ।”
ਰੁੱਖ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜੰਗਲੋਂ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਓਸੇ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹਾ, ਪੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਮੁਹੱਲੇ ਦੇ ਪਾਰਕ ਗਈ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਆਵਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਕਸੀਜਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹੋ ਨਾ? ਹੋ ਹੋ।
▶ WAGZAK JUMP ਦੀ ਅਸਲ AR ਸਕਰੀਨ
Didi ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਭੇਤ, AR ਵਿੱਚ ਆਪ ਵੇਖੋ
← ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਸਰਕਾ ਕੇ ਵੇਖੋ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਮਿਲਣ ਚੱਲੋਗੇ?
WAGZAK JUMP — ਛਾਲ ਮਾਰੋ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ
ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ
Q. ਰੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਹਵਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਵਿਚਲੀ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਜਜ਼ਬ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਕਾਰਬਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਸੀਜਨ ਮੁੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰੁੱਖਾਂ ਸਦਕਾ ਸਾਫ਼ ਹਵਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਵਧਦਾ ਨਿੱਕਾ ਬੂਟਾ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਵੱਧ ਜਜ਼ਬ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਸੀਜਨ ਵੀ ਵੱਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
Q. ਕੀ ਰੁੱਖ ਵੱਢਣਾ ਹਰ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਮਾੜਾ ਹੈ?
ਇੰਝ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਜਜ਼ਬ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਬੁੱਢੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ ਫ਼ਰਨੀਚਰ ਜਾਂ ਘਰ ਬਣਾਈਏ, ਤੇ ਉਸੇ ਥਾਂ ਨਿੱਕਾ ਬੂਟਾ ਲਾ ਕੇ ਪਾਲੀਏ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਹੋਰ ਤਕੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਢਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲਾਉਣਾ ਤੇ ਪਾਲਣਾ ਵੀ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਵੱਢਣ ਤੇ ਲਾਉਣ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਜੰਗਲ-ਚੱਕਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ।
Q. ‘ਕਾਰਬਨ ਦਾ ਡੱਬਾ’ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ?
ਰੁੱਖ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਜੋ ਕਾਰਬਨ ਜਜ਼ਬ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰੁੱਖ ਵੱਢ ਦੇਈਏ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਕਾਰਬਨ ਉਵੇਂ ਦੀ ਉਵੇਂ ਸਾਂਭੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ ਡੱਬੇ ਅੰਦਰ ਖਾਣਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਲਈ ਲੱਕੜ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਜਾਂ ਕੁਰਸੀ ਅੰਦਰ ਵੀ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੋੜੀ ਕਾਰਬਨ ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਘਰੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੱਭ ਕੇ “ਇਹਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਕਾਰਬਨ ਪਈ ਹੈ!” ਕਹਿ ਕੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡ ਕੇ ਵੇਖੋ।
ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਫਿਰ ਕੋਈ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂਗੀ। ਤੁਹਾਡੀ Didi।