Working with AI : 3. เปลี่ยนอารมณ์ให้เป็นคำสั่งที่ชัดเจน
วันที่อารมณ์ออกมาก่อน
ถึงจะมีหลักในการทำงานกับ AI แต่พอลงมือจริงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
แม้จะศึกษาวิธีเขียนพรอมต์ไปพร้อมกับทำงาน แต่บางครั้งผลงานที่ได้ก็ยังไม่ถึงคุณภาพที่ต้องการ
บางครั้งเซสชันดำเนินต่อเนื่องอยู่หลายวัน แต่กลับไม่มีความคืบหน้าที่เป็นชิ้นเป็นอัน
บางครั้งเริ่มต้นอย่างฮึกเหิมว่า วันนี้จะเปิดให้ผู้ใช้ได้ใช้แล้ว! แต่กลับใช้เวลานานกว่าหนึ่งสัปดาห์ หนึ่งเดือน...
“อา.... หรือว่าแค่นี้ AI ก็ยังทำไม่ได้?”
ดูเหมือนจะเป็นความผิดของ AI ไปเสียทั้งหมด แต่สุดท้ายแล้วคือความบกพร่องของฉันเอง
คงต้องเปิดเผยด้านที่น่าอายของตัวเองซึ่งเผยให้เห็นความบกพร่องนั้นสักหน่อยแล้ว ;)
เดือน 9 ปี 26 เป็นช่วงที่ฉันทำงานกับ AI มาเกือบครบ 5 เดือนแล้ว
แต่เมื่อไม่นานมานี้ ฉันกลับรู้ตัวว่ากำลังใช้น้ำเสียงแบบไหนกับ AI และรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย
“หืม?” “ไม่ใช่อันนั้น” “ไม่ ไม่ ไม่ใช่” “ทำใหม่”
ทั้งหมดนี้คือคำที่ฉันพูดกับ AI วันละหลายครั้ง
ทั้งที่การแสดงออกด้วยอารมณ์ของฉันไม่ได้ช่วยให้ AI ทำงานได้ถูกต้องขึ้นเลย
แต่ร่างกายและจิตใจกลับตอบสนองด้วยความหงุดหงิดไปก่อน
สิ่งที่จำเป็นจริงๆ คือการตัดสินและออกคำสั่งเกี่ยวกับกระบวนการและผลลัพธ์ให้ชัดเจน
ฉันจึงตัดสินใจแยกสองเรื่องนี้ออกจากกัน อารมณ์ก็ให้ฉันดูแลด้วยตัวเอง ส่วนงานก็สื่อสารให้ชัดเจน
ทุกครั้งที่อะไรไม่เป็นอย่างใจ ฉันฝึกไม่พูดแบบเดิม แต่เปลี่ยนเป็นออกคำสั่งงานที่ชัดเจนแทน
- หืม??????? → ช่วยตรวจสอบผลลัพธ์ปัจจุบันอีกครั้ง มีจุดที่แตกต่างจากข้อกำหนดอย่างชัดเจน
- ไม่ใช่อันนั้น → ช่วยตรวจสอบประวัติการทำงานว่าได้แก้ไขอะไรไปจริงๆ บ้าง
- ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ใช่ → คำสั่งก่อนหน้านี้ถูกตกหล่นซ้ำๆ ช่วยระบุว่าขาดเงื่อนไขใดไป
- ทำใหม่..... → ปัญหาเดิมเกิดขึ้นอีกแล้ว ช่วยตรวจสอบว่าทำไมการแก้ไขครั้งก่อนจึงป้องกันไม่ให้ปัญหานี้เกิดซ้ำไม่ได้
นี่คือเนื้อหาที่ฉันถาม Codex และเรียบเรียงขึ้นมา โดยขอให้ช่วยเปลี่ยนน้ำเสียงของพรอมต์จากการตำหนิให้เป็นคำสั่งงาน
ฉันเปิดสมุดบันทึกไว้ตรงมุมหนึ่งของหน้าจอ แล้วคัดลอกมาวางทุกครั้งที่เจอสถานการณ์แบบนั้น จากคำตำหนิให้เป็นคำสั่ง!
เมื่อเริ่มเปลี่ยนวิธีพูด ผลลัพธ์ก็แม่นยำขึ้น พอตัดอารมณ์ออก ตัวฉันเองก็มองงานได้ชัดเจนขึ้นเช่นกัน
ปรับวิถีการทำงานและการใช้ชีวิตให้เหมาะกับตัวเองอีกครั้ง
แล้วฉันก็ปรับวิถีการทำงานและการใช้ชีวิตให้เหมาะกับตัวเองอีกครั้ง
ฉันเป็นคนที่มีแนวโน้มแสวงหาสิ่งเร้าสูง ถ้าไม่มีอะไรใหม่ๆ ในชีวิตก็จะรู้สึกเหนื่อยล้ามากขึ้น
แต่ฉันกลับลืมเรื่องนี้ไปชั่วขณะ เพราะมัวแต่ทำความสนิทสนมกับ AI!
ระหว่างกินมื้อกลางวัน ฉันให้เวลาตัวเองนั่งเหม่อเพื่อพักสมองชั่วครู่ วางหนังสือเล่มโปรดไว้ใกล้ตัว และเริ่มปั่นจักรยานกลับบ้านหลังเลิกงานด้วย!
แค่ได้เห็นวิวกลางคืนระหว่างทางกลับบ้านก็รู้สึกตื่นเต้น และตอนที่ปั่นบันไดจักรยานฉิวๆ ความเครียดในร่างกายก็ไหลออกไปจนหมด~
เมื่อดูแลตัวเองอย่างดี ความหงุดหงิดในการทำงานก็ค่อยๆ จางลง ;)
ในการบรรยายหนึ่ง มีคำพูดว่า เมื่อเป็นผู้ใหญ่แล้ว เราจะมองไม่เห็นว่าตัวเองกำลังเติบโต
เรามองเห็นการเติบโตของเด็กได้ด้วยตา เพราะร่างกายของพวกเขาสูงขึ้น
แต่เมื่อเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็ไม่มีใครคอยใส่ใจถามว่า ‘กำลังเติบโตได้ดีไหม?’
คนที่ช่วยให้ฉันเติบโตได้ดีที่สุดก็คือตัวฉันเอง
วันนี้ก็ต้องเลี้ยงดูตัวเองให้เติบโตอย่างดีอีกวัน!
/ โดย Grace