Working with AI : 3. भावनांचं रूपांतर स्पष्ट सूचनांमध्ये
ज्या दिवशी भावना आधी बाहेर पडल्या
AI सोबत काम करण्याची तत्त्वं ठरलेली असली, तरी प्रत्यक्षात चित्र वेगळं असतं.
प्रॉम्प्ट कसा लिहायचा याचा अभ्यास करत काम करूनही अपेक्षित दर्जाचा परिणाम मिळत नाही तेव्हा.
एकच सेशन कित्येक दिवस सुरू राहूनही नीटशी प्रगती होत नाही तेव्हा.
आज हे वापरकर्त्यांसाठी खुलं करायचंच! अशा उत्साहात सुरुवात केलेल्या कामाला एक आठवडा, एक महिना उलटून जातो तेव्हा...
“अरे.... अजून इतकंसुद्धा AI ला जमत नाही का?”
सगळा दोष AI चाच आहे असं वाटायचं, पण शेवटी उणीव माझ्यातच होती.
ती उणीव उघडी पाडणारी माझी एक लाजिरवाणी बाजू आता थोडीशी दाखवते. ;)
26 वर्षाचा सप्टेंबर म्हणजे AI सोबत काम सुरू करून जवळजवळ 5 महिने होत आलेला काळ.
पण अलीकडे AI शी बोलताना मी वापरत असलेली भाषा लक्षात आली आणि मला जरा धक्काच बसला.
“हं?” “हे ते नाहीये.” “नाही, नाही, नाही म्हटलं ना.” “पुन्हा कर.”
हे सगळे शब्द मी AI ला दिवसातून कित्येकदा बोलत होते.
मी भावनिक भाषेत बोलले म्हणून AI काही काम नीट करणार नव्हता,
तरीही माझं शरीर आणि मन आधी चिडचिड करून प्रतिक्रिया द्यायचं.
खरंच गरज होती ती कामाची प्रगती आणि परिणाम यांचं स्पष्ट मूल्यमापन करून नेमक्या सूचना देण्याची.
म्हणून मी या दोन गोष्टी वेगळ्या ठेवायचं ठरवलं. भावनांची काळजी मी स्वतः घ्यायची आणि कामाच्या बाबतीत स्पष्ट राहायचं.
गोष्टी मनासारख्या घडत नसतील तेव्हा नेहमीच्या पद्धतीने न बोलता, कामाच्या स्पष्ट सूचना देण्याचा सराव केला.
- हं??????? → सध्याचा परिणाम पुन्हा तपासून पाहा. तो अपेक्षांपेक्षा स्पष्टपणे वेगळा आहे.
- हे ते नाहीये. → प्रत्यक्षात कोणते बदल केले आहेत, ते कामाच्या नोंदीत तपासून पाहा.
- नाही, नाही, नाही, नाही म्हटलं ना. → आधीच्या सूचनांमधल्या काही गोष्टी वारंवार सुटत आहेत. कोणती अट राहून गेली आहे, ते नेमकं सांगा.
- पुन्हा कर..... → तीच समस्या पुन्हा उद्भवली आहे. आधी केलेल्या दुरुस्तीमुळे ती पुन्हा होणं का टळलं नाही, ते तपासा.
प्रॉम्प्टमधली भाषा दोष देणारी न ठेवता कामाच्या सूचनांमध्ये कशी बदलता येईल, हे Codex ला विचारून मांडलेला हा मजकूर आहे.
स्क्रीनच्या एका बाजूला नोटपॅड उघडं ठेवून, अशी परिस्थिती आली की त्या सूचना कॉपी-पेस्ट करायचे. दोष नको, सूचना द्या!
असं वेगळ्या पद्धतीने बोलायला लागल्यावर परिणाम अधिक अचूक होऊ लागले. भावना बाजूला ठेवल्यावर सर्वांत आधी कामाबद्दलची माझीच स्पष्टता वाढली.
माझ्यासाठी योग्य असं काम आणि आयुष्य पुन्हा जुळवून घेणं
मग माझ्यासाठी योग्य असलेली कामाची आणि जगण्याची पद्धतही मी पुन्हा जुळवून घेतली.
नवनवीन उत्तेजनांचा शोध घेण्याची माझी प्रवृत्ती तीव्र असल्यामुळे आयुष्यात काही नवं नसेल, तर मला अधिक थकवा जाणवतो.
पण AI शी मैत्री करण्यात गुंतून मी हे काही काळ विसरूनच गेले होते!
दुपारचं जेवताना मेंदूला क्षणभर विश्रांती देणारा निवांत वेळ ठेवला, आवडती पुस्तकं जवळ ठेवली आणि कामावरून सायकलने घरी यायलाही सुरुवात केली!
परतीच्या वाटेवरचं रात्रीचं दृश्य पाहूनही मन रोमांचित व्हायचं आणि सायकलचे पेडल झपाझप मारताना शरीरातला ताण सुळकन निघून जायचा.
स्वतःची नीट काळजी घेतल्यावर कामाच्या वेळी होणारी चिडचिडही कमी झाली. ;)
एका व्याख्यानात असं सांगितलं होतं की, मोठं झाल्यावर आपली वाढ डोळ्यांना दिसत नाही.
मुलांची उंची वाढत असल्यामुळे त्यांची वाढ डोळ्यांनी पाहता येते,
पण आपण मोठे झाल्यावर ‘तुझी वाढ नीट होतेय ना?’ असं आपुलकीने विचारणारं कुणी नसतं.
मला वाढवण्यासाठी सर्वांत योग्य व्यक्ती मी स्वतःच आहे.
आजही स्वतःला नीट वाढवायचं!
/ Grace कडून