Working with AI : 3. Από το συναίσθημα στις σαφείς οδηγίες
Η μέρα που μίλησε πρώτο το συναίσθημα
Ακόμη κι όταν υπάρχουν κανόνες για τη συνεργασία με την AI, στην πράξη τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Όταν, παρόλο που δούλευα μελετώντας πώς να γράφω prompts, το αποτέλεσμα δεν έφτανε την ποιότητα που ήθελα.
Όταν μια συνεδρία συνεχιζόταν για μέρες ολόκληρες χωρίς ουσιαστική πρόοδο.
Όταν ξεκινούσα γεμάτη αυτοπεποίθηση λέγοντας «Σήμερα θα το ανοίξω στους χρήστες!» και τελικά χρειαζόταν πάνω από μία εβδομάδα ή ακόμη κι έναν μήνα...
«Αχ.... Μήπως η AI δεν μπορεί ακόμη να κάνει ούτε αυτό;»
Έμοιαζε να φταίει για όλα η AI, αλλά τελικά το πρόβλημα ήταν η δική μου ανεπάρκεια.
Νομίζω πως ήρθε η ώρα να αποκαλύψω λίγο αυτή την αμήχανη πλευρά μου. ;)
Τον Σεπτέμβριο του 26 συμπληρώνονται σχεδόν 5 μήνες από τότε που άρχισα να δουλεύω με την AI.
Πρόσφατα όμως συνειδητοποίησα τον τρόπο με τον οποίο της μιλούσα και ξαφνιάστηκα λίγο.
«Τι;» «Δεν είναι αυτό.» «Όχι, όχι, σου λέω όχι.» «Κάν’ το ξανά.»
Όλα αυτά ήταν λόγια που έλεγα στην AI αρκετές φορές κάθε μέρα.
Παρόλο που οι συναισθηματικές μου εκφράσεις δεν βοηθούσαν την AI να κάνει σωστά τη δουλειά της,
το σώμα και το μυαλό μου αντιδρούσαν πρώτα με εκνευρισμό.
Αυτό που πραγματικά χρειαζόταν ήταν μια σαφής αξιολόγηση της διαδικασίας και του αποτελέσματος, μαζί με ξεκάθαρες οδηγίες.
Έτσι αποφάσισα να διαχωρίσω τα δύο. Να φροντίζω μόνη μου τα συναισθήματά μου και να είμαι σαφής όσον αφορά τη δουλειά.
Κάθε φορά που τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως ήθελα, εξασκούμουν στο να δίνω σαφείς οδηγίες εργασίας αντί να μιλάω όπως συνήθιζα.
- Τιιιιιιιι; → Έλεγξε ξανά το τρέχον αποτέλεσμα. Υπάρχει εμφανής απόκλιση από τις απαιτήσεις.
- Δεν είναι αυτό. → Έλεγξε το ιστορικό εργασιών για να δεις ποιες αλλαγές έγιναν πραγματικά.
- Όχι, όχι, όχι, σου λέω όχι. → Οι προηγούμενες οδηγίες παραλείπονται επανειλημμένα. Εντόπισε ποια προϋπόθεση λείπει.
- Κάν’ το ξανά..... → Το ίδιο πρόβλημα εμφανίστηκε ξανά. Έλεγξε γιατί η προηγούμενη διόρθωση δεν απέτρεψε την επανεμφάνισή του.
Αυτά είναι όσα συγκέντρωσα αφού ζήτησα από το Codex να μετατρέψει τον επικριτικό τόνο των prompts μου σε σαφείς οδηγίες εργασίας.
Άφηνα ανοιχτό ένα σημειωματάριο στη μία άκρη της οθόνης και, κάθε φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο, αντέγραφα και επικολλούσα τις φράσεις. Οδηγίες αντί για επίκριση!
Μόλις άρχισα να εκφράζομαι διαφορετικά, τα αποτελέσματα έγιναν ακριβέστερα. Αφαιρώντας το συναίσθημα, έγινα πρώτα εγώ πιο ξεκάθαρη απέναντι στη δουλειά.
Επαναπροσδιορίζοντας τη δουλειά και τη ζωή που μου ταιριάζουν
Ύστερα επαναπροσδιόρισα τον τρόπο δουλειάς και ζωής που μου ταιριάζει.
Έχω μια ιδιοσυγκρασία που αναζητά έντονα τα ερεθίσματα, οπότε όταν δεν υπάρχει κάτι καινούργιο στη ζωή μου νιώθω ακόμη πιο κουρασμένη·
κάτι που είχα ξεχάσει για λίγο όσο προσπαθούσα να εξοικειωθώ με την AI!
Την ώρα του μεσημεριανού άφηνα για λίγο το μυαλό μου να αδειάσει, κρατούσα κοντά μου τα βιβλία που αγαπώ και άρχισα να επιστρέφω από τη δουλειά με το ποδήλατο!
Και μόνο η θέα της πόλης τη νύχτα στον δρόμο της επιστροφής με γέμιζε ενθουσιασμό, ενώ όταν πατούσα γρήγορα τα πετάλια ένιωθα όλο το στρες να φεύγει από το σώμα μου σαν αέρας.
Καθώς άρχισα να φροντίζω καλύτερα τον εαυτό μου, καταλάγιασε και ο εκνευρισμός στη δουλειά. ;)
Σε κάποιο μάθημα άκουσα πως, όταν ενηλικιωνόμαστε, η ανάπτυξή μας παύει να είναι ορατή.
Στα παιδιά μπορούμε να τη δούμε με τα μάτια μας, επειδή ψηλώνουν,
αλλά όταν γινόμαστε ενήλικες κανείς δεν μας ρωτά «Μεγαλώνεις καλά;» ούτε φροντίζει να το προσέξει.
Ο καλύτερος άνθρωπος για να με βοηθήσει να εξελιχθώ είμαι εγώ η ίδια.
Και σήμερα θα φροντίσω να μεγαλώσω καλά!
/ από την Grace