Een droom diep in zee — waarom zijn mijn vingertoppen blauw?
Dit is het verhaal van Didi's droom over de zee.
In haar droom ziet ze een schildpad die per ongeluk plastic in zijn bekje heeft, en bijna raakt ze een lieve blauwgeringde octopus aan — schrik!
Als Didi wakker wordt, besluit ze een echte zeebeschermer te worden.
Oef, mijn handje is heel
„Oef… gelukkig, mijn handje is helemaal heel."
Weet je wat ik als allereerste deed toen ik mijn ogen opende?
Ik keek meteen naar mijn vingertoppen.
In mijn droom stond ik op het punt een klein, lief blauw octopusje aan te raken.
Maar toen riep iemand: „Niet doen!" — en daardoor schrok ik wakker.
Mijn hartje bonkte. Hè, was dat allemaal een droom dan?
Ik trok het dekbed dichter om me heen, bleef stilletjes liggen en haalde nog eens voor de geest hoe het er onder die zee uitzag.
De droom begon bij een meeuw met olie op zijn veren
De droom begon ergens aan zee.
Het geluid van de golven was zo verkwikkend dat ik dacht „heerlijk, wat fris!", maar boven mijn hoofd zat een meeuw zich helemaal te wapperen.
Hij sloeg met zijn vleugels, maar gleed steeds weg en kon niet goed wegvliegen.
Ik liep er dichter naartoe en zag dat zijn veertjes vol kleverig spul zaten.
De zee voelt zo fris, waarom heeft die meeuw het dan zo moeilijk?
Als olie uit een gestrand schip lekt en aan de veren plakt, worden de vleugels van een vogel zwaar en kan hij niet meer vliegen.
Er ging iets door me heen. Als het hierboven zo is, hoe zou het dan onder water zijn?
Ik haalde diep adem en dook de zee in.
Een prachtige onderwaterwereld, maar in het bekje van de schildpad…
In het begin was het echt schitterend.
Wow, hier is het nog helemaal schoon!
Tussen de bonte koralen flitsten scholen visjes langs me heen, en zonlicht danste op het ritme van de golven.
Ik was net helemaal gerustgesteld, toen…
Verderop zag ik een zeeschildpad.
Er zat iets in zijn bekje en je zag dat hij het er lastig mee had.
Ik zwom dichterbij en zag dat het doorzichtig plastic was.
Hij had het ronddrijvende plastic zakje vast voor een kwal aangezien en het zomaar opgehapt.
Wat moet dat vervelend zijn geweest…
Net toen mijn hart een sprongetje maakte, kwam er een duiker in een duikpak naartoe zwemmen.
Hij helpt zeedieren, vertelde hij.
Hij trok het plastic heel zachtjes uit het bekje van de schildpad — en de schildpad zwom weer vrolijk weg!
Oef, gelukkig.
Er zijn mensen die de zee pijn doen, maar er zijn ook mensen die haar beschermen.
Wat verstopt zat in het buikje van een visje
Ik zwom nog een stukje verder en ineens kon ik door het buikje van een visje heen kijken.
Daarbinnen zaten allemaal piepkleine korreltjes.
Hè, is dat allemaal plastic?!
Plastic dat we gebruiken en weggooien valt in zee in allerlei piepkleine stukjes uiteen.
Ze zijn zo klein dat je ze nauwelijks ziet, en visjes denken dat het eten is en slikken het door.
De zee zag er van buiten gezond uit, maar van binnen had ze het moeilijk.
Een hand die een klein krabbetje weer loslaat
In de verte was een vissersboot met een net krabben aan het vangen.
In dat net zaten ook hele kleine babykrabbetjes.
Hé, als ze nou ook zulke piepkleine vangen, hoe moet dat dan?
Ik keek met ingehouden adem toe, en de visser zette de kleine krabbetjes één voor één weer voorzichtig terug in zee.
Hij wacht totdat ze groter en volwassen zijn, zei hij.
Voor elk soort zeedier is er een maat waarop je het mag vangen, en een tijd waarin het niet mag.
De allerkleinste stuur je terug zodat ze in zee verder kunnen groeien.
Zo blijven er altijd vriendjes in de zee. Hihi, nu snap ik de zeeregels al een beetje!
Net toen ik een handje uitstak, „Niet doen!"
Toen kwam er uit een rotsspleet een klein octopusje tevoorschijn.
De blauwe ringen op zijn lijfje fonkelden zo mooi.
„Wow, wat is hij snoezig~ Eén keertje aaien, mag dat?"
Ik strekte mijn hand uit zonder erbij na te denken.
„Niet aanraken!"
Iemand hield op het laatste moment mijn hand tegen.
Deze blauwgeringde octopus ziet er prachtig uit, maar in zijn lijfje zit een heel sterke stof.
In de zee zijn er nogal wat diertjes die er mooi uitzien, maar lastig kunnen zijn als je ze aanraakt.
Ze van een afstandje met je ogen bewonderen — zo bescherm je hen én jezelf.
Pfoe, dat was kantje boord!
Op het moment dat ik diep ademhaalde, vloog mijn ogen plotseling open.
Wakker uit de droom, maar mijn hart wist het al
Ja, het was allemaal een droom.
De blauwgeringde octopus, de schildpad met plastic in zijn bekje, de meeuw met olie op zijn veren.
Maar voor een droom was alles wel erg helder.
De benauwde blik in de oogjes van de schildpad, de korreltjes in het buikje van het visje, en die stem die riep „Niet aanraken!".
Onder mijn dekbed dacht ik na.
De zee ligt vaak ver weg, dus we weten niet goed hoe het haar vergaat.
Maar nu had ik het toch gezien. Als wie het weet niets doet, wie dan?
Ik sprong uit bed en het allereerste wat ik deed, was Banggu opbellen.
Zo begon ons echte „zeebeschermer-spel"
„Banggu, laten we zeebeschermertje spelen!"
Eerst zijn we een week lang gaan tellen hoeveel plastic we thuis gebruiken.
Plastic flessen, plastic zakjes, rietjes… oei, dat zijn er veel meer dan ik dacht!
We willen niemand op zijn kop geven — het is meer een schattenjacht: „Hoeveel hebben we vandaag gevonden?"
Zo zie je vanzelf wat je kunt minderen. Drinken zonder rietje, een eigen tasje meenemen naar de winkel.
Als we ook maar één stukje plastic minder gebruiken, hoeft er ergens een schildpadje minder in een plastic zakje te happen.
In het weekend gingen we met het hele gezin naar het strand en deden we aan beachcombing.
Beachcombing is een spel waarbij je langs het strand loopt en de dingen verzamelt die zijn aangespoeld.
We raapten prachtige schelpen op, gladde glaskraaltjes en meteen ook wat afval.
Hoeveel ik ook oppakte, des te schoner werd de zee — en mijn schouders gingen vanzelf rechtop staan!
Thuis maakten we van het verzamelde recyclemateriaal onze zeevriendjes.
Dopjes van plastic flessen werden een schildpadschild, gekleurd papier werd een bonte vis.
Ik schreef ook een klein briefje aan de zeevriendjes.
„Sorry. En vanaf nu pas ik goed op jullie."
Naar het octopusje uit mijn droom zwaai ik vanaf nu enkel van een afstandje met mijn ogen.
De volgende keer wil ik in mijn droom niet een meeuw met olie zien, maar een sneeuwwitte meeuw die vrolijk door de lucht zweeft. Hihi.
▶ Het echte AR-scherm van WAGZAK JUMP
Ontmoet Didi's zeeverhalen zelf via AR
← Veeg opzij
Spring je zelf de zee in?
WAGZAK JUMP — spring midden in de wereld
Veelgestelde vragen
V. Wat zorgt ervoor dat de zee vies wordt?
Er zijn vooral drie oorzaken. Olie die uit schepen lekt, plastic dat we weggooien en dat in kleine stukjes uiteenvalt en door visjes voor eten wordt aangezien, en het vangen van te jonge vissen. Daarom is minder plastic gebruiken en zeedieren alleen vangen op de afgesproken maat en tijd de manier om de zee te beschermen.
V. Waarom mag je een blauwgeringde octopus niet aanraken?
De blauwgeringde octopus heeft prachtige tekeningen, maar draagt een hele sterke stof in zich, dus aanraken mag niet. In de zee zijn er dieren die er mooi uitzien maar je geen goed doen als je ze aanraakt — kijk daarom liever van een afstandje. Het is fijn om de gewoonte aan te leren dat je bij een onbekend zeedier eerst een volwassene vraagt en het niet zomaar pakt — dat beschermt jou én je zeevriendjes.
V. Welke „zeebeschermer-activiteiten" kun je thuis met je kind doen?
Tel een week lang als gezin het plastic dat jullie gebruiken alsof het een schattenjacht is en zoek manieren om te minderen, of ga naar het strand om aangespoeld afval op te ruimen (beachcombing). Ook leuk: van recyclemateriaal zeevriendjes knutselen en briefjes schrijven aan zeedieren. Als je niet op je kind moppert of een schuldgevoel geeft, maar samen ontdekt en maakt, doet je kind veel enthousiaster mee.
De volgende keer kom ik weer met een leuk zeeverhaal. Liefs, Didi.