Eunice, vertel me nog meer over de honing uit jullie dorp
Didi schrijft brieven met haar leeftijdsgenootje Eunice, die in Tanzania woont.
Over het bloemenveld van hun dorp, de honingbijen van Eunice' vader, en hun zorgen omdat het de laatste tijd niet meer regent.
Laten we samen lezen hoe brieven elkaar kracht kunnen geven, ook al wonen we ver van elkaar.
Voor Eunice — mijn allereerste brief
Lieve Eunice,
Hallo! Ik ben Didi en ik woon in Korea.
Ik zag foto's van jullie buurt in WAGZAK JUMP en er stonden zoveel bloemen dat ik er heel lang naar bleef kijken.
Terwijl ik honingbrood at dat mijn oma had gemaakt, kreeg ik ineens heel veel zin om jou een brief te schrijven.
Hoe ziet jouw dag eruit? Wat vind jij het allerleukst?
Dit is mijn allereerste brief aan iemand die zo ver weg woont — ik ben best wel een beetje opgewonden.
Voor Didi — ik nodig je uit in ons Shuli-dorp
Lieve Didi,
Oh, een brief! Ik was zo blij dat ik in de lucht sprong.
Ik ben Eunice, acht jaar, en ik woon in het dorp Shuli in Tanzania, in Afrika.
Ons dorp staat echt helemaal vol met bloemen en bomen.
Ik vertel altijd vol trots dat het hier fijn wonen is — voor de mensen én voor de honingbijen.
Toen ik hoorde dat jij zo lang naar onze foto's had gekeken, voelde ik me even helemaal stoer. Misschien kom je ooit echt bij ons op bezoek!
Voor Eunice — wat is dat houten ding?
Eunice, op de foto zag ik een soort houten doos in de boom hangen.
Wat is dat eigenlijk? Een vogelhuisje? Ik heb me zo lang afgevraagd wat het kon zijn.
En honing! Ik ben dol op honingbrood.
Toen ik aan mijn vader vertelde dat jouw vader zelf honing oogst, viel zijn mond open van verbazing.
Hoe smaakt die honing? Is hij zoeter dan het honingbrood van mijn oma?
Voor Didi — het verhaal van papa's honingbijen
Lieve Didi,
Je had gelijk! Het is een bijenkast. Papa heeft hem in de boom opgehangen om honing te oogsten.
Als de bijen ijverig van bloem naar bloem vliegen, vult de kast zich beetje bij beetje met zoete honing.
Papa verkoopt die honing op de markt en dat helpt ons gezin enorm.
Daarom zijn bijen voor ons geen gewone insecten — ze zijn als familie.
Hoe ze smaken? Eh — naar zonneschijn! Ik vraag me ook af wie zou winnen: onze honing of het honingbrood van jouw oma.
Voor Didi — de laatste tijd regent het niet
Lieve Didi, vandaag wil ik je iets eerlijks vertellen.
Het is de laatste tijd erg warm in ons dorp. En het heeft al heel lang niet geregend.
De bloemen bloeien niet meer zo uitbundig als vroeger, dus de bijen vliegen één voor één weg naar andere plekken.
Papa kijkt steeds maar naar de lucht.
Als het niet regent, is het moeilijk om te boeren én om drinkwater te vinden.
Maar ik hou nog steeds van ons dorp. Ik wens gewoon… dat het weer gaat regenen.
Voor Eunice — ik heb het ook uitgezocht
Na jouw brief kon ik niet stilzitten.
Ik heb lang in boeken en filmpjes gezocht om te begrijpen waarom het bij jullie niet regent.
Het blijkt dat terwijl wij hier gemakkelijk leven, uit fabrieken en auto's onzichtbare uitlaatgassen komen.
Als die zich hoog in de lucht ophopen, wordt de aarde langzaam warmer en houdt het op sommige plekken op met regenen.
Tanzania en Korea zijn allebei dezelfde ene aarde.
Dus dit is niet alleen iets van jullie dorp — het is iets van ons allemaal.
Voor Eunice — laten we samen brieven verzamelen
Eunice, ik heb iets prachtigs ontdekt.
Overal ter wereld zijn er vriendjes en vriendinnetjes die naast jullie willen staan.
Als al die harten samenkomen in brieven, kunnen er in dorpen putten worden geslagen en schoon water binnenkomen.
Zo kan papa nieuw werk vinden en kun jij rustig naar school.
Met één brief van mij zal het morgen vast niet meteen gaan regenen.
Maar als jij, ik en nog meer vrienden onze harten verzamelen, wordt het hele verhaal anders.
Niet „ik help jou", maar „laten we het sámen doen" — dat klinkt veel mooier, toch?
Voor Didi — wij tweeën beginnen
Lieve Didi,
Toen ik jouw brief las, prikten mijn ogen even. Je weet wat dat betekent, hè?
Alleen al dat jij meeluistert naar onze zorgen, maakt mijn hart al lichter.
Ja, laten wij tweeën als eersten beginnen. En laten we ook andere vrienden vragen om mee te schrijven.
Jij vertelt over Korea, ik vertel over het Shuli-dorp.
Laten we voor altijd met elkaar verbonden blijven via brieven!
Voor Eunice — ik schrijf je weer
Eunice, dankjewel voor je antwoord. Ik heb je brief keer op keer gelezen.
Vanaf vandaag begin ik aan één kleine belofte.
Lampen die niet aan hoeven, doe ik uit. En als ik water drink, gebruik ik mijn eigen drinkfles in plaats van een wegwerpbekertje.
Hoe minder wegwerpspulletjes we gebruiken, hoe makkelijker de aarde het krijgt.
Ik geloof dat als al die kleine gewoontes zich opstapelen, ze ooit ook helpen om weer koele regen boven jullie dorp te brengen.
In mijn volgende brief schrijf ik het recept op van oma's honingbrood. Probeer het eens te maken met de honing uit jullie dorp!
Ook al wonen we ver weg, we wonen op dezelfde aarde — daarom schrijf ik je vaak.
Eunice, ik schrijf je weer. Het ga je goed! Dikke knuffel.
▶ Echt AR-scherm van WAGZAK JUMP
Ontmoet Eunice uit Tanzania, het verhaal van Didi, in AR — beleef het zelf
← Veeg om verder te kijken
Wil je Eunice uit Tanzania zelf ontmoeten?
WAGZAK JUMP — spring de wereld in
Veelgestelde vragen
V. Heeft klimaatverandering echt iets met honingbijen te maken?
Als de aarde steeds warmer wordt, duren droogtes langer en bloeien bloemen niet meer zo uitbundig als vroeger. Honingbijen halen hun nectar uit bloemen, dus als er minder bloemen zijn, hebben ook de bijen het moeilijker. Zo hangt de natuur met alles samen. Wel hangen weer en natuur van veel dingen tegelijk af, dus in plaats van te zeggen „één actie leidt meteen tot één gevolg", is het beter om samen het grotere geheel te begrijpen.
V. Hoe kunnen we naast een vriend(in) gaan staan die ver weg woont?
„Helpen" hoeft geen eenrichtingsverkeer naar iemand „zieligs" te zijn. Elkaars verhalen delen en samen hartje voor hartje verzamelen, is al een enorme kracht. Als veel mensen warme brieven en aandacht samenbrengen, kan dat leiden tot echte veranderingen — zoals een put in een dorp of kinderen die naar school kunnen. De kern is niet „ik help jou", maar „laten we het sámen doen" — een gelijkwaardig hart.
V. Welke activiteiten kunnen we thuis met ons kind doen?
Maak samen kleine energiegewoontes — onnodige lampen uit, eigen drinkfles in plaats van wegwerpbekertje. Schrijf samen ook eens een brief vol warmte aan een vriend(in) in een ander land of in jullie buurt die het moeilijk heeft. Als je nieuwsgierig en met respect praat over het dagelijks leven en de cultuur van iemand ver weg, leert je kind de wereld breder en warmer te zien. Het belangrijkste woord is „samen".
De volgende keer kom ik weer met een leuk lesverhaal. Groetjes van Didi.