जङ्गलमा भेटिएको साथी — कुन बाटोले साँच्चै मद्दत गर्छ?

पोखरीछेउमा देखिएको रातो कान — के सबै ठीक छ?

टोलको पोखरी हुँदै जाँदा एउटा कछुवा ढुङ्गामाथि घाम तापिरहेको थियो।

कानछेउमा लामो रातो धर्का। कति चम्किलो रङ!

राम्रो लागेर धेरै बेर हेरेँ, तर मनमा एउटा कुरा घुमिरह्यो।

हाम्रो टोलको पोखरीमा त सधैँ गोलो ढाडको खपटा भएका कछुवा मात्रै हुन्थे।

तर यो रातो कान भएको साथी… कहाँबाट आएको होला?

घर लगेर पाल्न हुन्छ होला? यहीँ छोड्न हुन्छ होला? के गर्दा ठीक हुन्छ भनेर मैले बुझ्नै सकिनँ।

त्यही बेला हातमा भएको फोन सम्झिएँ। WAGZAK JUMP मा "प्रकृति जोगाउने रक्षक" खोलेर हेरेँ।

जङ्गलको बीचमा झ्याप्प दोबाटो

पर्दाभित्र छिर्नासाथ आँखाअगाडि साँच्चिकै जङ्गल खुल्यो।

रूख पनि छन्, पोखरी पनि छ, साना जनावर यताउता फुर्रफुर्र दौडिरहेका छन्।

आजदेखि म यो जङ्गल जोगाउने प्रकृतिको रक्षक रे।

तर एक पाइला चाल्नेबित्तिकै खुट्टाअगाडि झ्याप्प दोबाटो देखापर्ने रहेछ।

एकातिर हरियो तीर, अर्कोतिर रातो तीर।

"मद्दत गर्ने बाटो कुन होला?" हरेक पटक बाटो रोज्दा त्यसपछि के हुन्छ भनेर देखाउने रे। उफ्, मुटु ढुकढुक!

पहिलो दोबाटो — खुट्टा बाँधिएको भालु

जङ्गलको भित्री भागमा छातीमा सेतो अर्धचन्द्रको दाग भएको ठूलो भालु भेटेँ।

यो एसियाली कालो भालु रहेछ। कोरियाका पहाडमा बस्ने यो प्यारो साथीको सङ्ख्या निकै कम भएकाले यसलाई जोगाउनै पर्छ।

तर उसले खुट्टा उठाउन सकेको छैन, दुखेर कराइरहेको छ। राम्ररी हेर्दा डोरीजस्तो केही खुट्टामा कस्सिएर बेरिएको रहेछ।

कसैले पहाडमा लुकाएर राखेको पासो रहेछ। जनावर समात्न राखिएको रहेछ।

ल, दोबाटो आयो। कुन बाटो?

रातो बाटो — डर लागेकाले नदेखेझैँ गरेर अगाडि जाने।
भालु बाँधिएकै अवस्थामा दुखेर कराइरहन्छ। घाइते खुट्टा झन्झन् दुख्छ। यो त ठीक भएन।

हरियो बाटो — "एकछिन पर्ख, म खोलिदिन्छु!" भन्दै बिस्तारै पासो खोल्ने।

मैले त तुरुन्तै हरियो रोजेँ!

डोरी बिस्तारै खोल्दा भालुले खुट्टा झिक्यो अनि घाँसे मैदानतिर सुस्तरी हिँड्यो।

कतै चोट पनि रहेन! आहा, ढुक्क भएर लामो सास फेरेँ।

पासो राख्ने मान्छेको मनमा नराम्रो सोच मात्रै थिएन होला। तर पहाड त जनावरहरूको घर हो नि।

उनीहरूको घरमा खतरनाक पासो राख्नु हुँदैन भन्ने कुरा अब मैले पनि बुझेँ। भालु साथी, तिमी सकुशल भएकोमा कति खुसी लाग्यो!

दोस्रो दोबाटो — एक मुठी बाँझका फल

अलि पर जाँदा जङ्गलको भुइँभरि बाँझका फल झरेका रहेछन्।

एक जना काकाले ती फल एक मुठी, दुई मुठी गर्दै टिपेर जम्मा गरिरहनुभएको थियो। राम्रा लागेर घर लैजान खोज्नुभएको होला।

छेउमै एउटा लोखर्केले फल मुखमा लिन खोज्यो, तर रोकियो र खुट्टा चलाइरह्यो।

फेरि दोबाटो आयो। कुन बाटो?

रातो बाटो — राम्रा लागेकाले म पनि खल्तीभरि फल टिप्छु।
त्यसो गर्दा लोखर्के र जङ्गली बँदेल साथीहरूको हिउँदको खाना हराउँछ। केही साथी भोकै हुन्छन्। त्यसो गर्न हुँदैन।

हरियो बाटो — बाँझका फल त्यहीँ छोड्ने र आँखाले मात्रै हेरेर रमाउने।

मैले हरियोमा टक्क छोएँ!

"काका, बाँझका फल त जनावर साथीहरूको हिउँदको खाना रहेछन्।" मैले बिस्तारै भनेँ। काकाले "ओहो, मलाई थाहै थिएन। झन्डै जनावरहरूको खाना पो लगेको!" भन्दै फल बिस्तारै भुइँमा राखिदिनुभयो।

काका पनि नराम्रो मान्छे हुनुहुन्न रहेछ, उहाँलाई थाहा मात्रै नभएको रहेछ। थाहा पाएपछि तुरुन्तै टिप्न छोड्नुभयो।

साँच्चै भन्दा, मलाई पनि राम्रा सल्लाका फल टिपेर घर ल्याउन मन लागेको थियो। तर अब ल्याउँदिनँ। हामीलाई सानो फल मात्रै लागे पनि, कसैका लागि त पेट भरिने एक छाक खाना हो नि।

तेस्रो दोबाटो — माया लागेर दिएको बिस्कुट

जङ्गलबाट निस्कने बाटोमा कसैले लोखर्केलाई बिस्कुट दिइरहनुभएको थियो।

"कति प्यारो छ है~" भन्दै उहाँ हाँसिरहनुभएको थियो। उहाँको मनको कुरा मैले पनि बुझेँ। मलाई पनि प्यारो जनावर देख्दा आफूसँग भएको कुरा बाँड्न मन लाग्छ।

तर फेरि दोबाटो देखापर्‍यो। कुन बाटो?

रातो बाटो — म पनि छेउमै बसेर बिस्कुट दिन्छु।
जनावरलाई मान्छेको खानाको बानी परेपछि आफैँ खाना खोज्न बिस्तारै बिर्सन्छन् रे। त्यसपछि आफैँ बाँच्न गाह्रो हुन्छ। ए, यो त मद्दत गरेको भएन रहेछ?

हरियो बाटो — बिस्कुट भित्र राख्ने र अलि टाढाबाट चुपचाप हेर्ने।

म बिस्तारै हरियो बाटोतिर गएँ।

"खाना दिँदा उनीहरूलाई झन् गाह्रो हुन्छ रे। टाढाबाट हेर्नु नै सबैभन्दा राम्रो रहेछ।" मैले बिस्तारै भनेँ। उहाँले "ए, माया गर्ने अर्कै तरिका पो रहेछ!" भन्दै बिस्कुट फेरि भित्र राख्नुभयो।

साँच्चै ख्याल राख्नु भनेको टाढाबाट चुपचाप हेर्नु रहेछ। हिहिहि, माया गर्ने तरिका पनि कति धेरै रहेछन्।

चौथो दोबाटो — सुगन्धित सुनाखरी भेट्दा

ढुङ्गाको भीरमा एउटा सानो सेतो फूल फुलेको थियो। नजिक जाँदा मीठो बास्ना आयो।

यो सुगन्धित सुनाखरी रहेछ। अहिले जङ्गलमा भेट्नै गाह्रो हुने गरी थोरै बाँकी रहेको, हराएर जान सक्ने बोट।

यति राम्रो फूल आफ्नै आँखाले देख्न पाएँ! बास्नाले नाक नै कुतकुत भयो।

त्यत्तिकैमा परबाट कसैले सुनाखरी सुटुक्क उखेल्न हात बढायो।

अन्तिम दोबाटो। कुन बाटो?

रातो बाटो — राम्रो लागेकाले म पनि एउटा फूल सुटुक्क उखेलेर घर लैजान्छु।
त्यसो गर्दा थोरै मात्रै बाँकी रहेका सुनाखरी अझै घट्छन्। भीरबाट सधैँका लागि हराउन पनि सक्छन्। हुँदैन!

हरियो बाटो — आफूले नउखेल्ने, उखेल्न खोजेको तस्बिर खिचेर ठूला मान्छेलाई बताउने।

सोच्दै नसोची हरियो रोजेँ। क्लिक!

एउटा तस्बिरले गर्दा सुनाखरी भीरमै सुरक्षित रह्यो र मीठो बास्ना फैलाइरह्यो।

हामी आफैँले कसैलाई रोक्न वा समात्न नसके पनि, ठूला मान्छेलाई बताएर खबर गर्नु मात्रै पनि ठूलो मद्दत रहेछ। "कति राम्रो भयो, सुनाखरी जोगायौँ!"

यहाँसम्म आउँदा एउटा कुरा बुझेँ। मद्दत गर्ने बाटो र गाह्रो बनाउने बाटोबीच थोरै मात्र फरक रहेछ।

थाहा नभएर रातो बाटोतिर जान लागेका मान्छे पनि बुझाइदिएपछि तुरुन्तै हरियो बाटोमा फर्किए नि।

अनि, त्यो रातो कान भएको कछुवा चाहिँ?

जङ्गलबाट निस्कँदा फेरि त्यही पोखरी आयो। बिहानदेखि मनमा घुमिरहेको रातो कान भएको कछुवा यहीँ रहेछ।

उसको छेउमा गोलो ढाडको खपटा भएको रैथाने कछुवा थियो। यो कोरियाली पोखरी कछुवा रहेछ।

ए, त्यसैले पो रहेछ! रातो कान भएको कछुवा त टाढाको देशबाट आएको साथी रहेछ। रातो कान भएको कछुवा!

कसैले घरमा ल्याएर पालेपछि पोखरीमा सुटुक्क छोडिदिएको रहेछ। यस्ता कछुवा बढ्दै गए भने पहिलेदेखि बस्ने कोरियाली पोखरी कछुवाको खाना खोसिन्छ र बस्ने ठाउँ पनि साँघुरिन्छ रे।

बिहान "घर लगेर पालूँ कि यहीँ छोडूँ?" भनेर अलमलिएको सम्झिएँ। बुझ्दै जाँदा त दुवै उत्तर सही रहेनछन्!

पाल्नु पनि, पोखरीमा छोड्नु पनि साथीलाई झन् गाह्रो बनाउने रातो बाटो रहेछ।

रातो कान भएको कछुवा नराम्रो होइन। ऊ आफ्नै इच्छाले यहाँ आएको पनि होइन, उसले केही गल्ती पनि गरेको छैन।

तर कोरियाली पोखरी कछुवालाई पनि बस्ने ठाउँ चाहिन्छ। त्यसैले दुवैलाई गाह्रो नहोस् भनेर सन्तुलन मिलाइदिने रहेछ।

मैले पर्दाभित्रको रातो कान भएको कछुवालाई बिस्तारै उठाएर छुट्टै ठाउँमा सारिदिएँ। त्यसपछि कोरियाली पोखरी कछुवा आफ्नो ठाउँ फिर्ता पाएझैँ पोखरीमा एक फन्को पौडियो।

बिहान देखिएको त्यो रातो कानको रहस्य खुल्यो!

कुनै साथीको सङ्ख्या धेरै भएर, कुनैको निकै थोरै भएर दोबाटो देखापर्ने रहेछ। हरेक पटक हरियो बाटो रोज्नु नै साँचो रक्षकको मन रहेछ जस्तो लाग्यो।

अब टोलको पोखरी हुँदै जाँदा रातो कानको एउटा धर्का पनि मेरो आँखाबाट लुक्नेछैन होला। होहो!

▶ WAGZAK JUMP का वास्तविक AR पर्दाहरू

Didi ले भेटेका प्रकृति जोगाउने कामहरू AR मा आफैँ अनुभव गरौँ

← छेउतिर सारेर हेर्नुहोस्

तिमी पनि जङ्गलको दोबाटोमा हरियो बाटो रोज्छौ?

WAGZAK JUMP — फड्को मारौँ, संसारभित्र पसौँ

डाउनलोड गर्नुहोस्एप स्टोरबाटडाउनलोड गर्नुहोस्गूगल प्लेबाट

धेरै सोधिने प्रश्नहरू

अर्को पटक फेरि रमाइलो पाठको कथा लिएर आउँछु। मायासहित, Didi।