May kakaiba sa loob ng mata ko sa salamin
Habang nakatingin sa salamin, may natuklasang kakaibang pattern si Didi sa loob mismo ng kanyang mata.
Sumisid siya sa AR na eyeball sa WAGZAK JUMP, pinindot isa-isa ang cornea, lens, at retina, at nalaman ang sikreto kung paano naglalakbay ang liwanag sa loob ng mata.
Mula sa eksperimento kung paano lumalaki at lumiliit ang pupil hanggang sa prinsipyo ng salamin sa mata—silipin natin kasama si Didi kung paano nakikita ng mga mata natin ang mundo.
Ano kaya ang nasa loob ng mata ko sa salamin?
Huminto ako habang nakatingin sa salamin.
Tumayo ako sa harap ng salamin para magsipilyo, tapos may nakita akong kakaiba sa loob ng mata ko. Maliit na tuldok? Hindi, parang pattern? Parang may kayumangging guhit na paikot-ikot. Ha! Ano ito?!
Napapigil talaga ako ng hininga habang matagal kong tinititigan iyon.
Tinanong ko si Popo, at ito ang sabi niya: “Iris ang tawag diyan. May sarili kang natatanging pattern.” Sarili kong pattern? Parang fingerprint? Hehehe, ang galing naman, hindi ba?
Pero sinabi ni Popo na buksan ko ang JUMP app, kaya binuksan ko, at— Naku! May lumulutang na eyeball sa gitna mismo ng kwarto ko! Totoong eyeball! May parang malinaw na jelly sa loob, at kitang-kita pa ang maliliit na ugat sa labas. Medyo nakakatakot sa simula, pero nang pindutin ko ito, lumitaw ang pangalan ng bawat bahagi.
Cornea, pindot! Lens, pindot! Retina, pindot!
Ang cornea daw ay parang malinaw na bintana sa pinakaharap ng mata. Nang iikot ko ito gamit ang daliri, lumitaw ang lens, at ang kakaiba talaga ng hitsura nito. Jelly lens? Parang umbok na kendi rin. Sa likod naman niyan ay ang retina na parang screen sa sinehan, at doon daw tinatanggap ang liwanag.
Ang tagal ko bago napindot ang lahat ng ito. Hindi ko akalaing ganito karami ang laman ng isang mata.
Bumabaliktad daw ang liwanag sa loob ng mata?
Sabi ni Popo, “Naglalakbay ang liwanag sa loob ng mata.”
Naglalakbay? Ang liwanag?
Ipinakita sa app—talagang pumapasok ang sinag ng liwanag sa cornea, tapos lumiliko habang dumadaan sa lens. Parang straw na tila baluktot kapag inilagay sa tubig! Tapos tumatama ito sa retina.
Ha! Baliktad ang mundo!!
Baliktad ang pagkakatayo ng puno. Ang langit ay nasa ibaba, at ang lupa ay nasa itaas. Nataranta talaga ako at nasabi ko, “Ibig sabihin, baliktad ang tingin natin ngayon?!” Natawa si Popo at sinabing binabaliktad daw ito ulit ng utak.
Ng utak!
Ang baliktad na larawang natatanggap ng mata ay agad na itinutuwid ng utak. Ginagawa raw iyon ng utak natin sa bawat sandali. Kahit ngayon mismo. Akala ko basta tumitingin lang ako, pero magkatuwang pala ang mata at utak. Hehe, may teamwork pala sa loob ng katawan ko.
Totoo bang lumalaki ang pupil sa dilim?
Sinabi ko kay Banggu, “Uy, subukan natin ito!”
Pinatay ko ang ilaw. Tumingin ako sa salamin sa dilim. Pagkalipas ng mga 30 segundo, sininagan ko ng ilaw ng telepono ang salamin.
Naku! Lumaki nga talaga ang pupil ko!!
Halos kalahati na ng mata ko ang inookupa ng itim na bilog. Sa tabi ko, napa-“Puu!” si Banggu sa gulat at muntik pang tumalsik.
Tapos nang biglang buksan ko ang ilaw, lumiit ang pupil. Bigla lang. Habang nakatingin ako!
Parang butas ng camera raw ang iris na nag-aayos ng laki ng pupil. Kapag madilim, lumuluwang ito para makatanggap ng mas maraming liwanag; kapag maliwanag, lumiliit ito para protektahan ang mata.
Camera pala ang mata ko! Aba, bakit ngayon ko lang nalaman?
Bakit kaya nakasalamin si Ppuri?
Naalala ko bigla si Ppuri. Nakasalamin kasi siya. Dati, nagtataka lang ako kung bakit, pero parang alam ko na ngayon.
Dapat daw ay eksakto sa retina ibinabagsak ng lens ang pokus ng liwanag, pero sa ibang mata, sa harap ng retina napupunta ang pokus, at sa iba naman ay sa likod. Kaya nagiging malabo ang tingin. Ang lens daw ng salamin ang nagbabalik nito sa tamang pokus.
Tinanong ko si Ppuri, “Pwede ko bang isuot ang salamin mo?” at pinahiram naman niya, pero umaalog-alog ang mundo kaya agad ko itong tinanggal.
Hindi dapat ikahiya ang pagsasalamin. Tumatanggap lang ng tulong na kailangan ng mata, at matalino iyon. Nang sabihin ko iyon kay Ppuri, medyo nahiya siya pero hehehe ang tawa niya.
Sino kaya ang nakasalamin sa mata ni Lola?
Ngayong gabi, umupo ako sa tabi ni Lola at tinitigan kong mabuti ang mga mata niya.
Madilim na kayumanggi ang iris ni Lola. Parang sa akin din, pero bahagyang iba ang pattern. May mga manipis na guhit sa paligid ng pupil na parang ugat ng kahoy.
“Lola, huwag ka munang gagalaw.”
Nakita kong nakasalamin ako sa pupil ni Lola. Isang napakaliit na ako. Suot pa ang korona.
Natawa si Lola at sinabing, “Ano ba ang tinitingnan mo nang ganyan, iha?” Nang ngumiti siya, nagkaroon ng kulubot sa paligid ng mga mata niya at bahagyang lumiit ang pupil. Siguro dahil sa liwanag ng ngiti niya.
Ganito pala kaastig ang mata? Parang salaming sumasalamin kay Lola, at parang sinehan din kung saan naglalakbay ang liwanag.
Ang pinakamaganda ngayong araw ay ito: nakangiti ang akong nakasalamin sa mga mata ni Lola.
▶ Aktwal na Screen ng AR ng WAGZAK JUMP
Makilala mo mismo sa AR kasama si Didi
← I-swipe sa gilid para makita ang iba
Gusto mo bang pumasok mismo sa loob ng mata ko?
WAGZAK JUMP — Tumalon Papasok sa Mundo
Mga Madalas Itanong
Q. Mula anong edad pwedeng gamitin ang WAGZAK JUMP?
Idinisenyo ito para sa mga batang 4-12 taong gulang (pangunahin ang mga mag-aaral sa elementarya). Ang aralin tungkol sa mata ay nasa antas ng ika-5 hanggang ika-6 na baitang.
Q. Pwede bang mag-isang gawin ng bata ang eksperimento sa pupil?
Ligtas na eksperimento ito na nangangailangan lang ng salamin at ilaw. Maghintay ng 30 segundo sa madilim na kwarto, tapos tumingin sa salamin para mamasdan ang pagbabago ng pupil. Ngunit huwag isisinag nang diretso sa mata ang flashlight o flash ng telepono; sa halip, ang liwanag na sumasalamin sa salamin ang obserbahan.
Q. Anong mga wika ang suportado?
Suportado ang 30 wika, kasama ang Korean. Pwede mong palitan ang wika ng parehong aralin.
Babalik ako sa susunod na may dala na namang masayang kwento ng aralin. Mula kay Didi.